Αποβολή

Η αυτόματη αποβολή (η διακοπή, δηλαδή, της κύησης χωρίς ιατρική παρέμβαση) είναι μία εμπειρία που μπορεί να οδηγήσει σε πολλές σκέψεις και να προκαλέσει ισχυρά συναισθήματα και στα δυο μέλη του ζεύγους. Πάντως οι περισσότερες γυναίκες γνωρίζουν ότι μία αποβολή σε αρχικά σταδία της κύησης είναι συχνό φαινόμενο και κατά κανόνα είναι ψυχολογικά προετοιμασμένες για κάτι τέτοιο.

  Ένα 30-40% των γονιμοποιημένων ωαρίων αποβάλλονται τόσο νωρίς από τη μήτρα, ώστε η γυναίκα δεν διαπιστώνει  καν ότι είναι έγκυος. Η αποβολή, σε αυτές τις περιπτώσεις, εκδηλώνεται ως μία καθυστερημένη, πιο αιματηρή του συνήθους περίοδος η οποία δεν απαιτεί επαφή με τον γυναικολόγο. Οπότε όταν μιλάμε για αυτόματη αποβολή, αναφερόμαστε σε εκείνες τις αποβολές που συμβαίνουν αργότερα κατά τη διάρκεια μίας επιβεβαιωμένης εγκυμοσύνης.

ΤΥΠΟΙ ΑΠΟΒΟΛΗΣ

Οι αποβολές διακρίνονται σε πρώιμες και όψιμες. Το όριο μεταξύ αυτών είναι η 13η εβδομάδα της κύησης. Μία στις 6 επιβεβαιωμένες εγκυμοσύνες καταλήγει σε αποβολή, συνήθως πριν από τη 13η  εβδομάδα.

Πρώιμη αποβολή Μία πρώιμη αποβολή μπορεί να ξεκινήσει ως ελαφρά (σταγονοειδής) αιμορραγία, η οποία μπορεί να διαρκεί για ημέρες. Συχνά αποβάλλονται πήγματα (κομμάτια) αίματος στα οποία ενδεχομένως να περιέχεται το έμβρυο. Τακτικά, συνυπάρχουν πόνοι σαν αυτοί της περιόδου, στην κοιλιά και στην μέση, αλλά παρατηρούνται και αποβολές χωρίς πόνο. Μερικές φορές η αποβολή μπορεί να συμβεί πολύ γρήγορα χωρίς να προηγηθεί αιμορραγία. Σε σπάνιες περιπτώσεις τα προϊόντα της σύλληψης αποβάλλονται πλήρως από τη μήτρα χωρίς ιατρική παρέμβαση (τελεία αποβολή) και τα συμπτώματα υποχωρούν εντελώς. Συχνότερα όμως αυτό δεν συμβαίνει (παλίνδρομος αποβολή) οπότε για να σταματήσει η αιμορραγία και να αποφθεχθούν λοιμώξεις, είναι απαραίτητο να γίνει από το γυναικολόγο, υπό νάρκωση, επέμβαση εκκένωσης της μήτρας (απόξεση).

Όψιμη αποβολή  Όσο αργότερα συμβαίνει μία αποβολή, τόσο περισσότερο μοιάζει με ένα κοινό τοκετό. Μπορεί κι εδώ να εμφανιστεί κολπική αιμορραγία, ή/και να ¨σπάσουν τα νερά¨, οι πόνοι μοιάζουν με πόνο τοκετού (με διαλείμματα ηρεμίας μεταξύ τους) και η αποβολή ολοκληρώνεται με την ¨γέννηση¨ του νεκρού  εμβρύου. Σε αυτή την περίπτωση η πιθανότητα αυτόματης πλήρους εκκένωσης της μήτρας (τελεία αποβολή) είναι πολύ μικρή οπότε απαιτείται, σχεδόν πάντα, απόξεση ώστε να αδειάσει εντελώς η μήτρα από τα υπολείμματα. Μετά από μια όψιμη αποβολή, συνήθως απαιτείται η ολιγοήμερη παραμονή στο νοσοκομείο όπου επίσης χορηγείται φαρμακευτική αγωγή για την αποτροπή παράγωγης γάλακτος.

ΑΙΤΙΑ ΑΠΟΒΟΛΗΣ

Αρκετές γυναίκες, λανθασμένα, θεωρούν ότι με τις ενέργειές τους πιθανών να προκάλεσαν την αποβολή αλλά οι περισσότερες αποβολές οφείλονται σε “λάθος” της φύσης η οποία δεν είναι πάντα τέλεια. Όταν το γονιμοποιημένο ωάριο ή το έμβρυο δεν αναπτύσσεται φυσιολογικά, ο οργανισμός θα απαλλαγεί από αυτό. Δεδομένου ότι είναι συνήθως σπάνιο ή και αδύνατο να εντοπιστεί εκ των υστέρων κάποια αιτία για μία αποβολή δεν θεωρείται σκόπιμο να προσπαθήσουμε να διερευνήσουμε κάθε αποβολή.

Χρωμοσωμικές ανωμαλίες  Περίπου το ήμισυ όλων των αποβολών οφείλονται σε σφάλματα στο γενετικό υλικό (χρωμοσώματα) του εμβρύου. Τέτοια σφάλματα αποτελούν “λάθη της φύσης”, αλλά μπορεί και να προκληθούν από εξωτερικούς παράγοντες. Τα σφάλματα μπορεί επίσης να υπάρχουν και στο γενετικό υλικό των γονέων που κληρονομεί, μέσω του ωαρίου και του σπερματοζωαρίου, το έμβρυο. Εάν ένα ζευγάρι έχει αρκετές αποβολές, η έρευνα συνήθως περιλαμβάνει χρωμοσωμικές εξετάσεις.

Ηλικία των ωαρίων  Όσο περισσότερο καθυστερεί, με την αύξηση της ηλικίας, η γονιμοποίηση των αποθεμάτων των ωαρίων στις ωοθήκες της γυναικάς τόσο αυξάνουν οι πιθανότητες για αποβολή.

Διακοπή ανάπτυξης εμβρύου Μετά τη γονιμοποίηση το ωάριο χωρίζεται σε όλο και περισσότερα κύτταρα. Το σώμα του εμβρύου, ο πλακούντας και ο ομφάλιος λώρος αρχίζουν να σχηματίζονται. Ωστόσο, όχι τόσο σπάνια, η ανάπτυξη αυτή μπορεί να σταματήσει και το έμβρυο απορρίπτεται. Πολύ πρώιμες αποβολές συχνά οφείλονται σε αυτό το γεγονός που αποδίδεται στην ανεπάρκεια μιας ορμόνης (προγεστερόνη) η οποία υποστηρίζει τη διατήρηση και την εξέλιξη της κύησης. Μια άλλη αιτία γι΄ αυτό μπορεί να είναι ανοσολογική. Δηλαδή το σώμα της μητέρας αντιδρά έναντι του γονιμοποιημένου ωαρίου με τον ίδιο τρόπο που θα απωθήσει ένα μεταμοσχευμένο όργανο ή άλλο ξένο σώμα. Αυτός ο μηχανισμός απόρριψης-υπόκειται σε έρευνα.

Μολύνσεις της μητέρας  Αν και ο πλακούντας παρέχει στο έμβρυο ικανοποιητική προστασία (φραγμό) από τις λοιμώξεις ωστόσο συμβαίνει κάποια μικρόβια ή ιοί όπως ο κυτταρομεγαλοϊός, οι ερπητοϊοί, η βρουκέλλα, το τοξόπλασμα, τα χλαμύδια κ.α. να περνούν αυτό το εμπόδιο, να μολύνουν τελικά το έμβρυο και μερικές φορές επίσης να οδηγήσουν σε αποβολή. Υπάρχει υποψία ότι και οι ιοί της γρίπης μερικές φορές προκαλούν αποβολή. Σε σπάνιες περιπτώσεις και άλλες καταστάσεις με υψηλό πυρετό στις αρχές της εγκυμοσύνης ενδέχεται να οδηγήσουν σε αποβολή.

Ανωμαλίες και παθήσεις της μήτρας  Συγγενείς ανωμαλίες διάπλασης της μήτρας (π.χ. διαφράγματα), επίκτητες βλάβες αυτής (π.χ. ενδομητρικές συμφύσεις) καθώς και παθήσεις της μήτρας (π.χ. πολύποδες, ινομυώματα) εμποδίζουν την προσκόλληση του γονιμοποιημένου ωαρίου στο τοίχωμα της μητρικής κοιλότητας ή/και την περεταίρω ανάπτυξη του εμβρύου οπότε η εγκυμοσύνη καταλήγει σε αποβολή. Μερικές φορές χειρουργικές επεμβάσεις διορθώνουν αυτές τις ανωμαλίες. Αίτιο επίσης όψιμης αποβολής μπορεί να είναι και η (λόγω συγγενών ή επίκτητων, ανατομικών ή λειτουργικών ανωμαλιών) ανεπάρκεια του τραχήλου ο οποίος δεν κλείνει σφιχτά και αδυνατεί να συγκρατήσει το έμβρυο εντός της μήτρας. Η ανωμαλία αυτή είναι σπάνια, αλλά μπορεί να αντιμετωπιστεί επεμβατικά με την περίδεση του τραχήλου.

Καπνός, οινόπνευμα, καφεΐνη  Έχει διαπιστωθεί ότι ο κίνδυνος αποβολής είναι ελαφρώς αυξημένος σε κατάχρηση κατανάλωσης αυτών των ουσιών. Κανείς δεν μπορεί να πει ποιος βαθμός κατανάλωσης αυτών αυξάνει τον κίνδυνο αποβολής οπότε, καλό είναι, ή να αποφεύγονται εντελώς ή να περιορίζεται στο ελάχιστο η κατανάλωσή τους.

Παθήσεις της μητέρας – Φάρμακα  Ορισμένες παθήσεις της μητέρας όπως νεφροπάθειες, υπέρταση, φυματίωση, σακχαρώδης διαβήτης, θυρεοειδοπάθειες κ.α. καθώς και κάποια φάρμακα π.χ. για την ακμή, μερικά αντιφλεγμονώδη, ορισμένα αντιυπερτασικά κ.α. μπορεί να προκαλέσουν σοβαρά γενετικά ελαττώματα στο έμβρυο τα οποία στη συνέχεια να οδηγούν στην αποβολή του.

Έκθεση της εγκύου σε παράγοντες στο εργασιακό της περιβάλλον Η υψηλή έκθεση σε οργανικούς διαλύτες, βαρέα μέταλλα, παρασιτοκτόνα, ηλεκτρική ενέργεια, ακτινοβολία (υπεριώδη, ακτίνες Χ) έχει ενοχοποιηθεί, σε μερικές μελέτες, ότι αυξάνει κάπως τη συχνότητα των αποβολών. Άλλες μελέτες πάλι δεν μπόρεσαν να αποδείξουν κάτι τέτοιο. Καλό είναι πάντως γυναίκες οι οποίες εκτίθενται στο χώρο εργασίας τους σε τέτοιος παράγοντες, σε συνεννόηση με τον εργοδότη τους, να μετακινούνται σε ασφαλέστερες θέσεις εργασίας.

Τι ΔΕΝ αποτελεί παράγοντα κινδύνου για αποβολή

Οθόνες υπολογιστών  Οι οθόνες εκπέμπουν ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία. Μελέτες που έχουν δημοσιευθεί μέχρι στιγμής δεν δείχνουν ότι η εργασία μπροστά σε οθόνη αποτελεί παράγοντα κινδύνου για αποβολή.

Σωματική άσκηση, άρση βαρών, σεξουαλική επαφή  Η άσκηση ή η άθληση είναι απίθανο να προκαλέσει αποβολή σε μια γυναίκα που είναι εξοικειωμένη με αυτή την σωματική δραστηριότητα. Οι γυναίκες μπορούν να γυμνάζονται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, με μόνο περιορισμό την αποφυγή μερικών ασκήσεων / κινήσεων που είναι λιγότερο κατάλληλες για την έγκυο. Τα ίδια ισχύουν για την άρση βαρών. Μέχρι σήμερα, δηλαδή, δεν υπάρχει κάτι που να αποδεικνύει ότι η, εντός λογικών ορίων, ανύψωση βαρών αυξάνει τον κίνδυνο αποβολής. Αναφορικά με την σεξουαλική επαφή, εφόσον η εγκυμοσύνη δεν παρουσιάζει προβλήματα, τότε δεν υπάρχει κίνδυνος για αποβολή από την ελεύθερη σεξουαλική επαφή με τον σύντροφό.

Το άγχος / στρες  Το άγχος έχει διερευνηθεί πολύ προσεκτικά και δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι επηρεάζει τη συχνότητα των αποβολών. Σε ολόκληρο τον κόσμο οι γυναίκες έχουν εκτεθεί σε ποικίλες στρεσογόνες καταστάσεις κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης τους. Η ίδια η εγκυμοσύνη μπορεί επίσης να προκαλέσει άγχος.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΒΟΛΗ

Ίσως χρειαστεί αναρρωτική άδεια, ή και όχι, ανάλογα με την εκτίμηση του γυναικολόγου. Όσες γυναίκες υποβλήθηκαν σε απόξεση ενδεχομένως να έχουν μία μικρή αιματηρή έκκριση που διαρκεί μέχρι δύο εβδομάδες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, θα πρέπει να αποφεύγονται το μπάνιο (μπανιέρα, θάλασσα) και η σεξουαλική επαφή, καθώς υπάρχει κίνδυνος μόλυνσης της μήτρας. Η έναρξη των προσπαθειών για νέα εγκυμοσύνη θα πρέπει να καθυστερήσει κάπως -τουλάχιστον για μια κανονική περίοδο- ώστε η μήτρα να προλάβει να επουλωθεί πλήρως μετά την αποβολή.

ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΓΙΑ ΑΛΛΕΣ ΑΠΟΒΟΛΕΣ

Είναι γνωστό ότι ο κίνδυνος νέας αποβολής είναι πολύ μικρός για τις περισσότερες γυναίκες. Πάντως όταν μία γυναίκα έχει πολλές διαδοχικές αποβολές, θα πρέπει να γίνει διερεύνηση του ζεύγους προκειμένου να προσπαθεί κανείς να εντοπίσει την αιτία και εάν είναι δυνατό να την θεραπεύει. Σ΄ αυτή την έρευνα θα πρέπει ίσως να περιλαμβάνεται και το εργασιακό περιβάλλον.

Sending
User Review
5 (30 votes)

Αίμα στην Αρχή της Εγκυμοσύνης

Στατιστικά στοιχεία

   Αίμα (αιμορραγία) στην εγκυμοσύνη δεν είναι σπάνιο (20-30% στο σύνολο των κυήσεων) φαινόμενο. Κατά την αρχή δε της κύησης είναι αρκετά συχνή (έως το 40% όλων των εγκύων έχει ένα ή περισσότερα περιστατικά αιμορραγίας στη διάρκεια του πρώτου τριμήνου) και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν είναι επιβλαβής για τη συνεχιζόμενη εγκυμοσύνη, ούτε υπάρχει κίνδυνος για το μωρό που θα γεννηθεί.

Αίτια αιμορραγίας

  1. Επαπειλούμενη αποβολή: Το γεγονός της αιμορραγίας κατά την αρχή της εγκυμοσύνης προκαλεί φόβο στις έγκυες αφού πάντοτε εκλαμβάνεται ως ένδειξη επαπειλούμενης αποβολής. Ωστόσο μόνο ένα ποσοστό 25-30% των περιστατικών καταλήγουν πράγματι σε αποβολή, ιδιαίτερα όταν η αιμορραγία είναι δριμεία, παρατεταμένη, επίμονη και συνοδεύεται από πόνο. Το υπόλοιπο των περιπτώσεων αποδίδεται σε άλλες αιτίες όπως:
  2. Μικρορήξεις σε αιμοφόρα αγγεία: Κάποιες φορές μικρά αιμοφόρα αγγεία του τράχηλου της μήτρας, αφού αυτή μεγαλώνει λόγω της εγκυμοσύνης, σπάνε οπότε μπορεί να εμφανιστεί ήπια αιμορραγία. Συνήθως η αιμορραγία αυτή μειώνεται βαθμιαία και σταματά το ίδιο 24ωρο ενώ, κατά κανόνα, την επόμενη ημέρα παρατηρείται μηδαμινή αιματηρή κολπική έκκριση (καφέ υγρά). Η αιμορραγία λόγω ρήξεως αιμοφόρων αγγείων είναι αβλαβής, αυτοπεριοριζόμενη (υποχωρεί από μονή της) και δεν επηρεάζει την εγκυμοσύνη ή το έμβρυο.
  3. Ατυπίες των κύτταρων του τραχήλου της μήτρας: Οι αλλοίωσες (ατυπίες) των κύτταρων του τράχηλου της μήτρας αποτελούν επίσης αίτιο “σταγονοειδούς” αιμορραγίας κατά την αρχόμενη εγκυμοσύνη. Κυτταρικές ατυπίες μπορεί να παρουσιαστούν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αλλά συνηθέστερα, υπάρχουν πριν από αυτή και δεν έχουν διαγνωστεί, λόγω πλημμελούς προληπτικού ελέγχου. Κατά την έναρξη της κύησης επιβάλλεται η κυτταρολογική εξέταση του τραχήλου (test Παπανικολάου) το οποίο τις αποκαλύπτει. Ανάλογα δε με τον τύπο των κυτταρικών αλλοιώσεων κρίνεται αν αυτές είναι αρκετά σοβαρές ώστε να πρέπει άμεσα, χειρουργικά, να απομακρυνθούν ή η θεραπεία τους μπορεί να αναβληθεί για μετά τον τοκετό. Ακόμη κι αν απαιτηθεί να αντιμετωπιστούν κατά τη διάρκεια της κύησης αυτό δεν επηρεάζει την έκβασή της ή την υγεία του εμβρύου.
  4. Λοιμώξεις: (ειδικότερα του τραχήλου της μήτρας) οι οποίες ενδέχεται να προκαλέσουν ήπιες αιμορραγίες είναι για παράδειγμα, οι χλαμυδιακές λοιμώξεις, η γονόρροια (βλεννόρροια) ή λοίμωξη που προκαλείται από στρεπτόκοκκους και άλλες σπανιότερες. Συνήθως αντιμετωπίζονται φαρμακευτικά και η κύηση συνεχίζεται ομαλά.
  5. Εξωμήτριος κύηση: Εξωμήτριος χαρακτηρίζεται η κύηση όπου το έμβρυο βρίσκεται εκτός της μήτρας (συχνότερα στις σάλπιγγες). Συμβαίνει σπανιότατα (1-2% του συνόλου των κυήσεων), εκδηλώνεται με επώδυνη κολπική αιμορραγία κατά τις πρώτες εβδομάδες της εγκυμοσύνης και απαιτεί ταχεία χειρουργική αντιμετώπιση.
  6. Μύλη κύηση: Είναι η πλέον σπάνια και σοβαρότερη αιτία αιμορραγίας κατά την αρχόμενη εγκυμοσύνη. Πρόκειται για μια κύηση όπου, συνήθως, δεν υπάρχει έμβρυο και εφόσον τεκμηριωθεί, επιβάλλεται η άμεση διακοπή της και η περεταίρω τακτική περιοδική εξέταση της γυναικάς για ορισμένο χρονικό διάστημα.

Sending
User Review
4.94 (31 votes)

Συχνές ερωτήσεις

Είναι επικίνδυνη η αιμορραγία κατά την αρχή της εγκυμοσύνης ;

Η αιμορραγία ειδικά κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου είναι αρκετά συνηθισμένη και δεν πρέπει να προκαλεί πανικό. Αλλά επειδή η αιμορραγία μπορεί μερικές φορές να είναι σύμπτωμα για κάτι σοβαρό, είναι σημαντικό να γνωρίζετε τις πιθανές αιτίες και να συμβουλευτείτε το γιατρό σας για να βεβαιωθείτε ότι είστε υγιείς εσείς και το μωρό σας.

Η αιμορραγία στην αρχή της εγκυμοσύνης σημαίνει πάντα αποβολή ;

ΟΧΙ.  Ιδιαίτερα η σταγονοειδής αιμορραγία (επίσταξη) κατά τη αρχή της εγκυμοσύνης σπάνια σημαίνει ότι επίκειται αποβολή.

Πότε θα πρέπει να ανησυχήσω για την αιμορραγία στην αρχή της κύησης ;

Εάν παρουσιάσετε βαριά αιμορραγία με πήγματα αίματος και πόνο χαμηλά στην κοιλία, επικοινωνήστε αμέσως με το γιατρό σας. Αυτό μπορεί να είναι σύμπτωμα αποβολής ή εξωμήτριας κύησης.

Εγκυμοσύνη και Κυστική Ίνωση

Τι είναι η Κυστική Ίνωση / Στατιστικά στοιχειά

Η Κυστική Ίνωση ή Ινοκυστική Νόσος (Cystic Fibrosis) είναι μια ανίατη ασθένεια που μεταβιβάζεται κληρονομικά από τους γονείς στο έμβρυο. Αν και η Κυστική Ίνωση είναι η πιο διαδεδομένη κληρονομική νόσος στην Ελλάδα, κατά εντελώς παράδοξο τρόπο, είναι μια πάθηση μάλλον άγνωστη στην κοινή γνώμη. 50-60 παιδιά το χρόνο ( περίπου 1 παιδί ανά εβδομάδα) γεννιούνται με Κυστική Ίνωση, ενώ εκτιμάται ότι το 4-5% (περί τα 500.000 άτομα, δηλαδή 1 στα 20 έως 25 άτομα) του Ελληνικού πληθυσμού είναι φορείς του παθολογικού γονιδίου. Στατιστικά επομένως η Κυστική Ίνωση αποτελεί το δεύτερο (μετά την Μεσογειακή Αναιμία) σε συχνότητα φορέων γενετικό νόσημα στην Ελλάδα αλλά το πρώτο σε αριθμό γεννήσεων παιδιών που πάσχουν απ΄ τη νόσο.

Πού Οφείλεται η Κυστική Ίνωση

    Ένα ελαττωματικό (μεταλλαγμένο) γονίδιο προκαλεί την παράγωγη αφύσικα παχύρευστης και κολλώδους βλέννας από διάφορα ζωτικά όργανα του ανθρώπινου σώματος (πνεύμονες, πάγκρεας, ήπαρ, αναπαραγωγικό σύστημα κ.ά.) με αποτέλεσμα η νόσος να χαρακτηρίζεται ως πολυσυστηματική (προσβάλλει δηλαδή πολλά όργανα και συστήματα του ανθρώπου). Αυτές οι παχιές εκκρίσεις (βλέννες) επηρεάζουν τη ομαλή λειτουργία των οργάνων αυτών με αποτέλεσμα την προοδευτική καταστροφή τους και τελικώς την ανεπάρκειά τους. Κρισιμότερες ωστόσο για την πορεία των ασθενών θεωρούνται οι επιπλοκές απ΄το αναπνευστικό σύστημα που προοδευτικά οδηγούν σε καταστροφή των πνευμόνων, με συνέπεια η αναπνευστική ανεπάρκεια να αποτελεί, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό (90%), την αιτία θανάτου των ασθενών με Κυστική Ίνωση. Οι ¨φορείς¨ της νόσου, αντίθετα, δεν παρουσιάζουν συμπτώματα και δεν κινδυνεύουν από αυτή.

   Στην Ελλάδα δυστυχώς, σε αντίθεση με τα όσα συμβαίνουν στις προοδευμένες χώρες του εξωτερικού,  το προσδόκιμο επιβίωσης των ατόμων με Κυστική Ίνωση εκτιμάται γύρω στα 20-25 έτη.

Πώς Κληρονομείται η Κυστική Ίνωση

   Για να νοσήσει ένα άτομο από Κυστική Ίνωση θα πρέπει αφενός μεν και οι δύο γονείς του να είναι ¨φορείς¨ του συγκεκριμένου ελαττωματικού γονίδιου και αφετέρου το άτομο να κληρονομήσει και τα δύο ελαττωματικά γονίδια (ένα από κάθε γονέα). Έτσι σε κάθε εγκυμοσύνη, ενός ζευγαριού φορέων της νόσου, υπάρχουν οι εξής πιθανότητες για το έμβρυο (ανεξαρτήτως του φύλου του):

  1. 25% πιθανότητα το έμβρυο να μην είναι ούτε ασθενής ούτε καν φορέας της νόσου,
  2. 50% πιθανότητα το έμβρυο να είναι φορέας του ελαττωματικού γονιδίου, χωρίς καμία άλλη επίπτωση και
  3. 25% πιθανότητα το έμβρυο να έχει τη νόσο.

►Εάν ο ένας γονέας έχει τη νόσο και ο άλλος είναι φορέας του παθολογικού γονιδίου τότε, σε κάθε εγκυμοσύνη, υπάρχει 50% πιθανότητα το παιδί να είναι φορέας και 50% πιθανότητα αυτό να νοσεί.

►Εάν ο ένας γονέας νοσεί και ο άλλος δεν είναι φορέας, τότε όλα τα παιδιά του ζεύγους θα είναι φορείς της νόσου.

ΠΡΟΓΕΝΝΕΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ (SCREENING)

   Κατά την αρχή μιας κύησης, εφόσον δεν υπάρχει θεραπεία για τη νόσο, ο προγεννητικός έλεγχος για την Κυστική Ίνωση προτείνεται, από την πλειοψηφία των μαιευτήρων, τουλάχιστον στα ζευγάρια που ανήκουν σε ομάδες υψηλού κινδύνου όπως:

  1. Στα μέλη οικογενειών που έχουν συγγενείς με Κυστική Ίνωση,
  2. Στο άλλο μέλος του ζευγαριού που ο ένας είναι φορέας της νόσου,
  3. Σε άτομα με χρόνιες πνευμονοπάθειες των οποίων το αίτιο είναι αδιευκρίνιστο,
  4. Σε εγκυμοσύνες στις οποίες εντοπίζονται στο έμβρυο, κατά τον υπερηχογραφικό έλεγχο, ευρήματα που υποδηλώνουν αυξημένο κίνδυνο για Κυστική Ίνωση (π.χ. υπερηχογένεια εντέρου).

Βασιζόμενοι πάντως σε πρόσφατες μελέτες της διεθνούς βιβλιογραφίας, αρκετοί μαιευτήρες προτείνουν πλέον τον έλεγχο σε όλα τα ζευγάρια που σχεδιάζουν να αποκτήσουν ή περιμένουν παιδί.

►Εκτός κύησης επιβεβλημένος πλέον θεωρείται ο έλεγχος και σε άνδρες με στειρότητα. Σε αυτά τα άτομα η παρουσία στίγματος (φορέας) Κυστικής Ίνωσης ανέρχεται σε ποσοστό από 30-70%.                      

Εξέταση για την Κυστική Ίνωση – Πώς Ανιχνεύεται η νόσος

   Ο έλεγχος, που στόχο έχει να εντοπίσει τους φορείς της νόσου, βασίζεται στην ανίχνευση των μεταλλάξεων του γονιδίου που την προκαλεί. Πρόκειται για εξέταση αίματος, που λαμβάνεται με μια απλή αιμοληψία από τη γυναίκα του ζεύγους, κατά τα πρώτα στάδια της εγκυμοσύνης. Λόγω του μεγάλου αριθμού των μεταλλάξεων του γονιδίου (που οδηγούν στην ίδια ασθένεια) και του κόστους της εξέτασης (που δεν καλύπτεται πλήρως από τα ασφαλιστικά ταμεία) έχουν αναπτυχθεί τεχνικές που ανιχνεύουν ποικίλα ποσοστά των μεταλλάξεων αυτών∙  από τις πιο συχνές (53% του συνόλου των μεταλλάξεών του), μέχρι και το σύνολο (100%) των μεταλλάξεων. Τα δείγματα αποστέλλονται σε ειδικό εργαστήριο και τα αποτελέσματα είναι διαθέσιμα εντός μίας έως τριών εβδομάδων (ανάλογα με το ποσοστό των αναζητούμενων μεταλλάξεων).

Πώς Ερμηνεύονται τα Αποτελέσματα της Εξέτασης

  1. Θετικό αποτέλεσμα: Το θετικό αποτέλεσμα σημαίνει ότι στο DNA της ελεγχόμενης υπάρχει μετάλλαξη του γονιδίου της νόσου οπότε το άτομο είναι φορέας αυτής (δε νοσεί / δεν πάσχει από τη νόσο). Σε αυτή την περίπτωση και ο σύντροφός θα πρέπει επίσης να ελεγχθεί. Εάν και αυτός βρεθεί να είναι φορέας της Κυστικής Ίνωσης τότε ο ιατρός κατευθύνει το ζευγάρι ως προς τις επιλογές που έχει και προτείνει τις περεταίρω εξετάσεις που απαιτούνται στα πλαίσια του προγεννητικού έλεγχου.
  2. Αρνητικό αποτέλεσμα: Εφόσον ο έλεγχος περιορίζεται σε κάποιο ποσοστό μεταλλάξεων του γονιδίου, ένα αρνητικό αποτέλεσμα μειώνει μεν σημαντικά τον κίνδυνο να είναι το ελεγχόμενο άτομο φορέας της νόσου, αλλά δεν τον εκμηδενίζει (επειδή η δοκιμή δεν ανιχνεύει όλες τις μεταλλάξεις που ευθύνονται για την Κυστική Ίνωση). Εάν όμως ο έλεγχος περιλαμβάνει το σύνολο (100%) των μεταλλάξεων του γονιδίου τότε το ελεγχόμενο άτομο αποκλείετε να είναι φορέας της νόσου.

Sending
User Review
5 (34 votes)

Αύξηση των Πιθανοτήτων Εγκυμοσύνης

Παρακολούθηση Κύησης

Έχει παρατηρηθεί ότι ορισμένες μεταβολές στις καθημερινές συνήθειες και στον τρόπο ζωής ενός ζεύγους αυξάνουν τις πιθανότητες εγκυμοσύνης.

Ο έλεγχος του σωματικού βάρους σε συνδυασμό με σωστή διατροφή

Τόσο οι υπέρβαρες όσο και οι υπερβολικά αδύνατες γυναίκες παρουσιάζουν διαταραχές στην ωορρηξία, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να συλλάβουν. Επίσης και στις δυο περιπτώσεις αυξάνεται ο κίνδυνος για αποβολή. Η σωστή και ισορροπημένη διατροφή κατά το διάστημα των προσπαθειών σύλληψης αυξάνει τις πιθανότητές εγκυμοσύνης. Λιπαρές τροφές (έλαια, γλυκά) πρέπει να καταναλώνονται με φειδώ, καφεΐνη με μέτρο, αποφυγή του αλκοόλ. Όλες οι γυναίκες που σκοπεύουν να τεκνοποιήσουν πρέπει να λαμβάνουν φαρμακευτικό συμπλήρωμα φυλλικού οξέος.

Η διακοπή ουσιών, η αποφυγή φαρμάκων και επιβλαβών παραγόντων

  1. Διακοπή καπνίσματος και από τους δυο συντρόφους. Οι γυναίκες καπνίστριες εμφανίζουν νωρίτερα εμμηνόπαυση, συνεπώς μικρότερη αναπαραγωγική περίοδο, ενώ τα ωάριά τους παρουσιάζουν συχνότερα ανωμαλίες και άρα δυσκολία να γονιμοποιηθούν. Στους άνδρες το κάπνισμα ελαττώνει τόσο τον αριθμό όσο και την κινητικότητα των σπερματοζωαρίων.
  2. Ψυχοτρόπες ουσίες όπως η κοκαΐνη, η μαριχουάνα προκαλούν διαταραχές του κύκλου και μπορεί να οδηγήσουν και σε αποβολές, μειώνουν τον αριθμό των σπερματοζωαρίων και την κινητικότητά τους Άλλες όπως τα αναβολικά καταστέλλουν την παραγωγή σπέρματος. Διάφορα φάρμακα (αντιβιοτικά, αντιμυκητιασικά, αντιυπερτασικά, αντικαταθλιπτικά κ.α) επηρεάζουν επίσης το σπέρμα.
  3. Φάρμακα όπως τα Aspirin, Mesulid, Voltaren. Brufen πρέπει να αποφεύγονται κατά την περίοδο της ωορρηξίας, όπως επίσης τα χημειοθεραπευτικά φάρμακα και τα εισπνεόμενα αναισθητικά.
  4. Επιβλαβείς παράγοντες που επηρεάζουν τη γονιμότητα όπως τα στενά εσώρουχα / παντελόνια, η πολύωρη χρήση laptop, όταν αυτό βρίσκεται κοντά στους όρχεις, τα ζεστά μπάνια, το τζακούζι, η σάουνα που αυξάνουν τη θερμοκρασία στο όσχεο, η έκθεση σε μόλυβδο (οξυγονοκολλητής, ελαιοχρωματιστής) που ελαττώνει τον αριθμό / κινητικότητα των σπερματοζωαρίων, οι ακτινοβολίες, η χρήση λιπαντικών ουσιών στον κόλπο πρέπει επίσης να αποφεύγονται.

Η μείωση του stress

Το Φυσικό stress (άσκηση με μέτρο και προσοχή)

  1. Στις γυναίκες η έντονη άσκηση μπορεί να αυξήσει τη διάρκεια του φυσιολογικού κύκλου ή ακόμη και να χαθούν μερικοί κύκλοι. Κάθε κύκλος που χάνεται μειώνει την πιθανότητα για επίτευξη σύλληψης. Επιπλέον η ορμόνη του stress κορτιζόλη αναστέλλει μεταξύ άλλων την ωορρηξία.
  2. Στους άνδρες ορισμένες ασκήσεις (όπως παρατεταμένο τρέξιμο ή ποδηλασία) μπορεί να προκαλέσουν δυσλειτουργία των σπερματοζωαρίων ή/και τραυματισμούς (πάλη, Kick boxing κ.α.) των όρχεων.

Το ψυχολογικό stress

Εικάζεται ότι προκαλεί διαταραχή της ορμονικής ισορροπίας με συνέπια μεταβολές στη διάρκεια του κύκλου, αναστολή της ωορρηξίας κ.α. Επιπλέον οι συμπεριφορές που συνδέονται με την κακή ψυχική κατάσταση (υπερβολικό κάπνισμα, κατανάλωση αλκοόλ, μειωμένη ερωτική διάθεση) επιβαρύνουν περισσότερο την επιτυχία της σύλληψης. Η διαχείριση του stress αυξάνει τα ποσοστά σύλληψης (αυθόρμητης ή υποβοηθούμενης).

Η τροποποίηση των σεξουαλικών συνηθειών του ζεύγους κατά τη διάρκεια του αναπαραγωγικού sex

  1. Η συχνότητα των σεξουαλικών επαφών: Το πολύ συχνό sex μειώνει τον αριθμό των σπερματοζωαρίων, η αποχή ωστόσο από το sex για παρατεταμένο διάστημα μειώνει την κινητικότατά τους.
  2. Η στάση του σώματος κατά την επαφή: Η κλασική” στάση της σεξουαλικής επαφής είναι και η ιδανικότερη για την αύξηση των πιθανοτήτων σύλληψης.
  3. Ο οργασμός: Ιδανικό είναι να έχουν και οι δυο σύντροφοι ταυτόχρονα οργασμό.
  4. Μετά την επαφή η γυναίκα σκόπιμο είναι να παραμείνει ξαπλωμένη για διάστημα μερικών λεπτών ούτως ώστε να αποτρέπεται η έξοδος του σπέρματος από τον κόλπο.

Το Ιατρικό Check-Up

Η εκτίμηση της κατάστασης της υγείας του ζεύγους, ιδιαίτερα κατά την περίοδο των προσπαθειών για επίτευξη εγκυμοσύνης, σκοπό έχει τόσο τον αποκλεισμό όσο και τον έγκαιρο εντοπισμό ασυμπτωματικών παθολογικών καταστάσεων, που σε αρχικά στάδια είναι συνήθως εύκολα αντιμετωπίσιμες και ως επί το πλείστον ιάσιμες, οι οποίες ωστόσο αθεράπευτες ενδέχεται να επηρεάσουν τη γονιμότητα και να ελαττώσουν (σπανιότερα και να εκμηδενίσουν) την πιθανότητα σύλληψης.

Sending
User Review
5 (35 votes)

 

Πώς να αυξήσετε τις πιθανότητες εγκυμοσύνης

Αποκτήστε το ιδανικό βάρος σώματος και διατηρήστε το

Ακολουθήστε μια σωστή και ισορροπημένη διατροφή καθ΄όλο το διάστημα των προσπαθειών σύλληψης

Διακόψτε το κάπνισμα και το αλκοόλ

Αποφύγετε ορισμένα φάρμακα και επιβλαβείς ουσίες

Ασκηθείτε με μέτρο και προσοχή

Διαχειριστείτε το ψυχολογικό stress

Προσαρμόστε τις σεξουαλικές σας συνήθειες (συχνότητα επαφών, στάσεις στο sex κ.α.)

Πραγματοποιήστε ένα προληπτικό έλεγχο υγείας (Check-up)

Διαταραχές Περιόδου

Η φυσιολογική συχνότητα εμφάνισης της περιόδου (εμμηνόρροιας) είναι 28 ήμερες (με διακύμανση από 23-35 ήμερες), η δε διάρκειά της είναι 3-7 ήμερες.

Ποιες χαρακτηρίζονται ως διαταραχές της περιόδου

Διαταραχές της περιόδου είναι οι αποκλίσεις από τα ανωτέρω φυσιολογικά όπως όταν:

  1. η περίοδος εμφανίζεται πολύ συχνά ή καθυστερεί πέραν του αναμενόμενου,
  2. παρατείνεται η διάρκεια της εμμηνόρροιας,
  3. εμφανίζεται πολύ περισσότερο αίμα από το συνηθισμένο,
  4. διαπιστώνονται αίμα ή αιματηρές εκκρίσεις μεταξύ δυο περιόδων ή έπειτα από σεξουαλική επαφή,
  5. παρουσιάζεται κολπική αιμορραγία κατά την εμμηνόπαυση.

Αίτια διαταραχών της περιόδου

Τόσο κατά την εφηβεία όσο και κατά την κλιμακτήριο {μεταβατική περίοδος που προηγείται της μόνιμης διακοπής (εμμηνόπαυση) της περιόδου} είναι συχνό και εν πολλοίς αναμενόμενο φαινόμενο να εμφανίζονται ανωμαλίες στον κύκλο.

Συνοπτικά στις διαφορές ηλικιακές ομάδες τα αίτια που ευθύνονται για τις απρόσμενες κολπικές αιμορραγίες και διαταραχές της περιόδου είναι:

Σε νεαρές ηλικίες

   Οι διαταραχές αυτές αποδίδονται ως επί το πλείστον στην “ανωριμότητα του οργανισμού” δηλαδή των ωοθηκών και του εγκεφάλου (που ελέγχει την δραστηριότητα των ωοθηκών). Έως ότου “σταθεροποιηθεί” η λειτουργιά του οργανισμού και αποκατασταθεί η ομαλότητα της λειτουργίας των ωοθηκών, διαταραχές του κύκλου της μορφής παρατεταμένων αιμορραγιών συχνά μετά από μια εκτεταμένη αναστολή εμφάνισης της περιόδου είναι συνηθισμένες. Σε αυτές τις περιπτώσεις ορμονική θεραπεία μέχρι να σταθεροποιηθεί ο κύκλος συχνά είναι επιβεβλημένη.

Πολύ παρατεταμένη αναστολή εμφάνισης της περιόδου συχνά παρουσιάζεται σε κορίτσια που υποβάλλονται σε σωματικό (αθλούνται εντατικά) ή ψυχικό (κατατακτήριες εξετάσεις) stress ή είναι υπέρβαρα. Σε γενικές γραμμές, η περίοδος επανεμφανίζεται όταν εκλείψει η γενεσιουργός αιτία. Στις ηλικίες αυτές και εφόσον αποκλειστεί πιθανή εγκυμοσύνη, ο γυναικολογικός έλεγχος κρίνεται απαραίτητος όταν η εμφάνιση της περιόδου καθυστερήσει πέραν του διμήνου. Σπανιότερα διάφορες παθολογικές καταστάσεις (διαταραχές της πήξης του αίματος, αυτοάνοσα νοσήματα κ.α.) αποτελούν αιτία διαταραχών του κύκλου σε αυτή την ηλικιακή ομάδα.

Στην ενήλικη γυναίκα

   Αίμα ή αιματηρές εκκρίσεις (καφέ υγρά) μεταξύ δυο περιόδων μπορεί φυσιολογικά να εμφανιστούν κατά την ωορρηξία. Ωστόσο λοιμώξεις (π,χ. χλαμύδια, κολπίτιδα), οργανικές παθήσεις (π.χ. ενδομητρίωση) κ.α. ενδέχεται ως μοναδικό σύμπτωμα να προκαλέσουν τέτοιας μορφής αιμορραγία.

Ποικίλες ορμονικές διαταραχές (π.χ. θυρεοειδούς) συχνά προκαλούν ανωμαλίες του κύκλου (συνήθως καθυστέρηση εμφάνισης της περιόδου).

Τα ινομυώματα (συχνά γυναικολογικά ευρήματα σε αυτή την ηλικιακή ομάδα) εμποδίζουν τη μήτρα να συσπαστεί και σταδιακά να σταματήσει την αιμορραγία της εμμηνόρροιας με αποτέλεσμα οι περίοδοι να είναι πολύ αιμορραγικές, παρατεταμένες και ενδεχόμενα επώδυνες.

Οι πολύποδες (τράχηλου / μήτρας), όπως και αρκετά φάρμακα πολλές φορές αποτελούν αιτία απρόσμενης κολπικής αιμορραγίας.

Δυσπλασίες του τραχήλου της μήτρας ή κακοήθειες του τραχήλου ή του ενδομήτριου μπορεί να έχουν, ως αρχικό σύμπτωμα, μικρού όγκου απρόσμενες αιμορραγίες ή αιματηρές εκκρίσεις. Σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις, τέτοιες αιμορραγίες εμφανίζονται και σε καρκίνους των ωοθηκών.

Μερικά έτη πριν την εμμηνόπαυση (κλιμακτήριος) η λειτουργία των ωοθηκών γίνεται και πάλι ασταθής με αποτέλεσμα να παρουσιάζονται ανώμαλες κολπικές αιμορραγίες. Η περίοδος εμφανίζεται συχνότερα / αραιότερα και η ροή του αίματος ποικίλει. Αυτές οι διαταραχές είναι αναμενόμενες και τις περισσότερες φορές αντιμετωπίζονται με ορμονοθεραπεία. Ορισμένες φορές πάντως, λόγω της δυσκολίας να τεθεί ασφαλώς η διάγνωση ενδέχεται να απαιτηθεί επεμβατική επιβεβαίωση (απόξεση) προκειμένου να αποκλειστεί πιθανή οργανική αιτία.

Στην ηλικιωμένη γυναίκα

   Μετά την εμμηνόπαυση, τη μόνιμη δηλαδή διακοπή της περιόδου, οποιαδήποτε κολπική αιμορραγία θεωρείται ανώμαλη και πρέπει να διερευνάται άμεσα. Αν και η συνηθέστερη αιτία είναι η αιμορραγία να προέρχεται από τους ατροφικούς βλεννογόνους των γεννητικών οργάνων ωστόσο η διάγνωση αυτή τίθεται μόνο εφόσον αποκλεισθούν άλλες (σοβαρότερες) αιτίες αιμορραγίας.

Sending
User Review
5 (36 votes)

Κολπίτιδα

Τι είναι η κολπίτιδα

   Κολπίτιδα είναι η φλεγμονή (αντίδραση του οργανισμού έναντι μικροοργανισμών, ξένων σωμάτων ή έλλειψης οιστρογόνων) του γυναικείου κόλπου.

   Φυσιολογικά ο κόλπος έχει τη δική του χλωρίδα μια ποικιλία δηλαδή μικροοργανισμών (γαλακτοβάκιλλοι που είναι και οι επικρατέστεροι, βακτηρίδια όπως ο στρεπτόκοκκος, ο σταφυλόκοκκος, ο αιμόφιλος, διάφορα είδη μυκήτων κ.α.) οι οποίοι τον προστατεύουν εμποδίζοντας την μόλυνσή του από μικρόβια που εισέρχονται σε αυτόν.

Οι διαταραχές της φυσιολογικής χλωρίδας όπως συμβαίνει σε:

  1. θεραπεία με αντιβιοτικά ή κορτιζόνη,
  2. ανεπάρκεια του ανοσοποιητικού συστήματος,
  3. καταστάσεις stress, έλλειψης ύπνου, κακής διατροφή,
  4. συχνή χρήση ταμπόν, οι κολπικές πλύσεις,
  5. ορμονικές μεταβολές (εγκυμοσύνη, λοχεία, εμμηνόπαυση).

έχουν ως αποτέλεσμα είτε τον υπερπολλαπλασιασμό και επικράτηση κάποιων εκ των μικροοργανισμών αυτής, (π.χ. μύκητες, βακτηρίδια κλπ.) ή τη μόλυνση του κόλπου από άλλα μικρόβια (π.χ. τριχομονάδες). Κολπίτιδα μπορεί επίσης να προκύψει από την ελάττωση των επίπεδων των οιστρογόνων της γυναίκας σε καταστάσεις όπως η λοχεία και η εμμηνόπαυση.

Στατιστικά στοιχεία για την κολπίτιδα

   Το ένα τρίτο περίπου των γυναικών θα προσβληθούν από κάποιας μορφής κολπίτιδα κατά τη διάρκεια της ζωή τους. Η κολπίτιδα μπορεί να παρουσιαστεί σε οποιαδήποτε ηλικία, ωστόσο είναι πιο συχνή κατά την αναπαραγωγική με αυξημένη συχνότητα εμφάνισης κατά τους θερινούς μήνες.

Οι συνηθέστερες μορφές κολπίτιδας, ανάλογα με τον υπεύθυνο παράγοντα

Η βακτηριακή κολπίτιδα

   Είναι αποτέλεσμα διαταραχής της ισορροπίας της φυσιολογικής χλωρίδας του κόλπου και αποδίδεται στον υπερβολικό  πολλαπλασιασμό κάποιων εκ των μικροοργανισμών που φυσιολογικά τον αποικίζουν (πολύμικροβιακή λοίμωξη). Προσβάλει γυναίκες κάθε ηλικίας, ανεξαρτήτως της σεξουαλικής τους δραστηριότητας (μπορεί να εμφανιστεί ακόμη και σε γυναίκες που δεν είχαν ποτέ σεξουαλική επαφή) οπότε δεν θεωρείται ότι μεταβιβάζεται σεξουαλικά.

Η μυκητιασική κολπίτιδα

   Επειδή προκαλείται συνήθως από ένα είδος μύκητα, την Candida, η κολπίτιδα αυτή αποκαλείται και Καντιντίαση. Αφού η Candida αποτελεί μέρος της φυσιολογικής κολπικής χλωρίδας πολλών γυναικών κολπίτιδα παρουσιάζεται μόνο όταν παρατηρείται υψηλή συγκέντρωση και επικράτηση του μύκητα αυτού εις βάρος των υπολοίπων μικροβίων της φυσιολογικής κολπικής χλωρίδας.

Η κολπίτιδα από τριχομονάδες

   Πρόκειται για παράσιτο που συνήθως μεταδίδεται με τη σεξουαλική επαφή το οποίο προσβάλει τον κόλπο ή/και την ουρήθρα. Η γυναίκα ωστόσο είναι δυνατόν να μολυνθεί από πισινές ή μπανιέρες, από πετσέτες ή μαγιό.

Η ατροφική κολπίτιδα

   Δεν προκαλείται από κάποια μόλυνση. Οφείλεται στη λέπτυνση, την ξηρότητα και φλεγμονή των τοιχωμάτων του κόλπου ως αποτέλεσμα της ελάττωσης των οιστρογόνων οπότε μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε περίοδο κατά την οποία τα επίπεδα των οιστρογόνων της γυναίκας είναι χαμηλά κυρίως όμως μετά την εμμηνόπαυση.

Συμπτώματα Κολπίτιδας

   Ανεξαρτήτως αιτίου (μύκητες, βακτηρίδια κ.α.) οι κολπίτιδες παρουσιάζουν ορισμένα κοινά συμπτώματα. Τα συνηθέστερα συμπτώματα με τα οποία εκδηλώνονται αυτές είναι:

  1. μεταβολή της σύστασης, του χρώματος, της οσμής και της ποσότητας των κολπικών εκκρίσεων,
  2.  αίσθημα καψίματος ή ερεθισμού του κόλπου ή/και του αιδοίου,
  3. ερυθρότητα, οίδημα, κνησμός (φαγούρα) του αιδοίου,
  4. πόνος ή/και ήπια κολπική αιμορραγία κατά τη συνουσία,
  5. δυσχέρεια (τσούξιμο) κατά την ούρηση.

Πως διαγιγνώσκεται η κολπίτιδα

   Δεδομένου ότι τόσο τα συμπτώματα της γυναίκας όσο και τα ευρήματα της γυναικολογικής εξέτασης είναι παρόμοια στους διαφόρους τύπους κολπίτιδας το ακριβές αίτιο που την προκαλεί ανευρίσκεται συνήθως εργαστηριακά με την άμεση μικροσκοπική εξέταση του κολπικού εκκρίματος και με καλλιέργειες του δείγματος αυτού οι οποίες θα αποκαλύψουν τόσο τους υπεύθυνους μικροοργανισμούς όσο και την ευαισθησία τους στις διάφορες φαρμακευτικές ουσίες ώστε να χορηγηθεί η κατάλληλη θεραπεία. Επίσης συχνά και το τεστ Παπανικολάου αποκαλύπτει το αίτιο της κολπίτιδας.

Θεραπεία της κολπίτιδας

   Η αντιμετώπιση της κολπίτιδας εξαρτάται από το αίτιο που την προκαλεί και είναι φαρμακευτική. Τα διαθέσιμα σκευάσματα (αντιβακτηριακά, αντιμυκησιασικά, ορμονικής υποκατάστασης) μπορούν να χορηγηθούν είτε από το στόμα, ή εναλλακτικά τοπικά (κολπικά υπόθετα ή κρέμες). Εάν η κολπίτιδα δεν οφείλεται σε μολυσματικό παράγοντα αλλά είναι αποτέλεσμα ερεθισμού από κάποιο προϊόν υγιεινής, απορρυπαντικό, ταμπόν κ.α. τότε η νόσος υποχωρεί μετά τη διακοπή της χρήσης του ερεθιστικού παράγοντα. Ο σεξουαλικός σύντροφος πρέπει ή όχι να λάβει θεραπεία και αυτό θα εξαρτηθεί από το αίτιο που προκάλεσε την κολπίτιδα.

Sending
User Review
5 (36 votes)

Συχνές ερωτήσεις

Υπάρχουν πολλοί τύποι κολπίτιδας ;

Υπάρχουν ποικίλοι τύποι κολπίτιδας ανάλογα με το αίτιο που την προκαλεί. Η βακτηριακή κολπίτιδα είναι η πιο συνηθισμένη.

Είναι η κολπίτιδα σεξουαλικά μεταδιδόμενη ;

Ορισμένες μολυσματικές αιτίες της κολπίτιδας είναι σεξουαλικά μεταδιδόμενες, αλλά δεν είναι όλες οι κολπίτιδες αποτέλεσμα σεξουαλικής μόλυνσης.

Μπορεί να αποφευχθεί η κολπίτιδα ;

Μερικές μορφές κολπίτιδας μπορεί να προληφθούν με την χρήση βαμβακερών εσωρούχων, την αποφυγή στενών ενδυμάτων, την αποφυγή χρήσης σαπουνιού και το καλό στέγνωμα μετά το ντουζ, καθώς και την αποφυγή της χρήσης αρωματικών ταμπόν στον κόλπο.

Οστεοπόρωση

Τι είναι η οστεοπόρωση

   Οστεοπόρωση ειναι η προοδευτική καταστροφή των οστών που προκαλείται από μείωση της μάζας / πυκνότητάς τους με συνέπεια την ελάττωση της μηχανικής τους αντοχής, την αυξημένη ευθραυστότητά τους και κατ΄ επέκταση τον αυξημένο κίνδυνο κατάγματος. Το ήμισυ των γυναικών άνω των 50 ετών θα εμφανίσουν κάποια στιγμή οστεοπορωτικό κάταγμα.

   Η μέγιστη οστική μάζα επιτυγχάνεται γύρω στην ηλικία των 30 ετών, στη συνέχεια παρατηρείται μια περίοδος διατήρησής της (έως τα 40 περίπου έτη), μετά παρουσιάζεται προοδευτική ελάττωσή της, λόγω αύξησης του ρυθμού οστικής καταστροφής, η οποία στις γυναίκες είναι έντονη μετά την εμμηνόπαυση και για διάστημα 10 ετών περίπου, ενώ ακολούθως ο ρυθμός ελάττωσης της οστικής μάζας επιβραδύνεται (κυρίως λόγω ελάττωσης του ρυθμού της ανακατασκευής του οστού).

Τύποι οστεοπόρωσης

Υπάρχουν τρεις τύποι οστεοπόρωσης

  1. Η πρωτοπαθής που διακρίνεται στη α) μετεμμηνοπαυσιακή (τα πρώτα 10 έτη της εμμηνόπαυσης) και β) την μεταγενέστερη γεροντική.
  2. Η δευτεροπαθής η οποία προκαλείται από α) ασθένειες (χρόνιες παθήσεις του ήπατος, των νεφρών, διάφορες ενδοκρινοπάθειες), β) παρατεταμένη χρήση φαρμάκων (κορτιζόνη, ηπαρίνη, αντιεπιληπτικά, αντικαταθλιπτικά) ή ουσιών (κάπνισμα, αλκοόλ) γ)  διατροφικές διαταραχές (ανεπάρκειες ασβεστίου, φωσφόρου, βιταμίνης D) και δ) χειρουργικές επεμβάσεις (π.χ. αφαίρεση των ωοθηκών).
  3. Η ιδιοπαθής σε νεαρή ηλικία.

Παράγοντες κινδύνου οστεοπόρωσης

Η οστεοπόρωση εμφανίζεται συχνότερα:

  1. στις γυναίκες της λευκής φυλής.
  2. στις καπνίστριες,
  3. στις αδύνατες γυναίκες
  4. σε κατάχρηση κατανάλωσης καφέ και αλκοόλ
  5. σε γυναίκες με μικρή αναπαραγωγική περίοδο (αργοπορημένη εμφάνιση πρώτης περιόδου / πρόωρη εμμηνόπαυση)
  6. σε γυναίκες με ελαττωμένη σωματική δραστηριότητα ή μακροχρόνια ακινητοποιημένες
  7. σε γυναίκες με οικογενειακό ιστορικό οστεοπόρωσης.

Συμπτώματα της οστεοπόρωσης

Η οστεοπόρωση χαρακτηρίζεται ως ¨σιωπηρή επιδημία¨. Επειδή η οστική  απώλεια  συμβαίνει σταδιακά δεν εμφανίζονται συμπτώματα για αρκετά χρόνια ενώ όταν αυτά εκδηλωθούν συνήθως δεν γίνονται αντιληπτά αφού δεν είναι έντονα ούτε και ειδικά. Έτσι σε προχωρημένη οστεοπόρωση παρουσιάζονται συμπτώματα όπως πόνος στην πλάτη ή/και στη μέση, παραμορφώσεις του σώματος (απώλεια ύψους, κύφωση ή σκολίωση) τα οποία αποδίδονται συνήθως από την γυναίκα σε ¨γεράματα¨ με αποτέλεσμα να μην σπεύδει άμεσα στο γιατρό οπότε η νόσος διαγιγνώσκεται πλέον όταν εμφανιστεί το πρώτο «κλασικό» της σύμπτωμα που είναι το κάταγμα. Για τον λόγο αυτόν συνιστάται ο προληπτικός περιοδικός έλεγχος τη οστικής πυκνότητας.

Οστά που πλήττονται συχνότερα από οστεοπορωτικά κατάγματα

Η πιο συνηθισμένες περιοχές καταγμάτων είναι η σπονδυλική στήλη, το ισχίο, και το κατώτερο αντιβράχιο (κερκίδα). Ωστόσο κατάγματα προκύπτουν επίσης στο βραχιόνιο , το μηριαίο οστό, την κνήμη, την πύελο και τις πλευρές.

Διάγνωση της οστεοπόρωσης

Στη διάγνωση της οστεοπόρωσης βοηθούν:

A. Το ιστορικό (ηλικία της γυναίκας, παρατεταμένη αμηνόρροια, χειρουργικές επεμβάσεις, διατροφή, άσκηση, ύπαρξη άλλων παθήσεων, λήψη φαρμάκων κ.α.)

Β. Ο προληπτικός περιοδικός έλεγχος της οστικής πυκνότητας (Screening). Ακτινολογική εξέταση ανώδυνη και αναίμακτη που επιβεβαιώνει την ύπαρξη οστεοπόρωσης, καθορίζει την έκταση των οστεοπορωτικών αλλοιώσεων και τον κίνδυνο κατάγματος.

Γ. Οι εργαστηριακές εξετάσεις ούρων και αίματος οι οποίες προσδιορίζουν το ποσοστό του οστού που έχει καταστρέφει ή που έχει αποκατασταθεί μετά από τη θεραπεία, αντίστοιχα.

Θεραπεία της οστεοπόρωσης

   Η αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης είναι φαρμακευτική και διακρίνεται: α) σε προληπτική θεραπεία και την β) θεραπεία της εγκατεστημένης οστεοπόρωσης. Χρησιμοποιούνται φάρμακα τα οποία αναστέλλουν την οστική καταστροφή, διεγείρουν την οστική αναπαραγωγή και επικουρικά των ανωτέρω όπως βιταμίνη D και ασβέστιο.

   Επίσης ο τρόπος ζωής μπορεί να έχει ευεργετική επίδραση στην οστική πυκνότητα. Έτσι η αύξηση της σωματικής δραστηριότητας με ασκήσεις που φορτίζουν τα οστά (όπως η άρση βαρών, το τρέξιμο, η αεροβική γυμναστική, η άνοδος σκάλας κ.α.), η διακοπή του καπνίσματος, της κατανάλωσης οινοπνεύματος, της υπερβολικής κατανάλωσης καφέ και η σωστή διατροφή (αύξηση βάρους σε λιποβαρείς γυναίκες, κατανάλωση γαλακτοκομικών) μειώνουν τον κίνδυνο οστεοπορωτικών καταγμάτων.

Sending
User Review
4.97 (37 votes)

Διατροφή στην Εγκυμοσύνη

Διατροφή κατά την εγκυμοσύνη

Γενικά

   Η θρεπτική κατάσταση της μητέρας κατά την εγκυμοσύνη, αλλά και κατά το διάστημα των προσπαθειών σύλληψης, είναι καθοριστικός παράγοντας για την καλή υγεία τόσο της ίδιας όσο και του εμβρύου. Κατά την διάρκεια της κύησης, υπό την επίδραση των ορμονών, ο μεταβολισμός της μητέρας προσαρμόζεται κατά τρόπο τέτοιο ώστε να καλύπτονται οι απαιτήσεις και του εμβρύου με συνέπεια να τροποποιούνται οι διατροφικές ανάγκες της γυναίκας και να προκαλείται αυξημένο αίσθημα πείνας. Έτσι η διατροφή της εγκύου θα πρέπει να προσαρμόζεται ούτως ώστε η αναμενόμενη αύξηση του σωματικού της βάρους να βρίσκεται εντός επιτρεπτών ορίων.

Θερμιδικές ανάγκες κατά την κύηση

   Σε γενικές γραμμές οι συ­νολικές θερμιδικές ανάγκες κυμαίνονται μεταξύ 2.200 έως 2.900 calories ημερησίως. Εφόσον η δίαιτα που ακολουθείται πριν την εγκυμοσύνη είναι ισορροπημένη, μικρές μόνο αλλαγές θα χρειαστούν για την πλήρη κάλυψη των διατροφικών αναγκών και κατά τη διάρκεια αυτής.

   Οι επιπρόσθετες ενεργειακές απαιτήσεις για την έγκυο αφορούν ουσιαστικά το 2ο και το 3ο τρίμηνο της κύησης. Έτσι:

   Στις λιποβαρείς γυναίκες μια προσθήκη επιπλέον 700 – 1.000 θερμίδων την ημέρα κρίνεται απαραίτητη ενώ εκείνες που ξεκινούν την εγκυμοσύνη τους έχοντας περιττά κιλά χρειάζονται επιπροσθέτως περί τις 200 θερμίδες ημερησίως κατά τη διάρκεια του δευτέρου τρίμηνου και 400 επιπλέον θερμίδες κατά το τρίτο τρίμηνο. Να σημειωθεί ότι η περίοδος της εγκυμοσύνης δεν ενδείκνυται για απώλεια βάρους ακόμη και αν η έγκυος είναι υπέρβαρη.

Ιδανική αύξηση του βάρους της εγκύου

   Η επιθυμητή αύξηση του βάρους κατά την διάρκεια της κύησης, σύμφωνα με τις διεθνώς αποδεκτές συστάσεις, επηρεάζεται από τον Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ) της γυναίκας κατά την αρχή της εγκυμοσύνης. Έτσι:

  • οι γυναίκες με τιμές ΔΜΣ μικρότερες από 19,8 (λιποβαρείς γυναίκες) θα πρέπει να πάρουν από 12,5 έως 18 κιλά,
  • για τιμές ΔΜΣ 19,8 – 26 (φυσιολογικό βάρος) η ιδανική αύξηση του βάρους κυμαίνεται μεταξύ 11,5 και 16 κιλών, ενώ
  • για τιμές ΔΜΣ μεγαλύτερες του 26 δεν επιτρέπεται αύξηση βάρους ανώτερη των 11 κιλών.

   Μεγάλες αποκλίσεις από τις παραπάνω προτεινόμενες τιμές εγκυμονούν κινδύνους για το έμβρυο / νεογνό αλλά και για την μητέρα τόσο κατά την διάρκεια της κύησης όσο και για την μετέπειτα ζωή τους.

Βασικοί ΚΑΝΟΝΕΣ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ στην εγκυμοσύνη

   Το κλειδί για την σωστή και ισορροπημένη διατροφή της εγκύου δεν είναι η ποσότητα του φαγητού αλλά η ποιότητα και ο τρόπος διατροφής της.

  1. Να προτιμώνται μικρότερα και συχνότερα γεύματα. Η ημερήσια διατροφή θα πρέπει να περιλαμβάνει 5-6 τακτικά γεύματα τα όποια πρέπει να τρώγονται αργά.
  2. Απαιτείται καλό πλύσιμο των φρούτων και λαχανικών ενώ το κρέας, το κοτόπουλο και το ψάρι θα πρέπει να είναι πολύ καλά μαγειρεμένα.
  3. Να αποφεύγονται ή να περιορίζεται η πρόσληψη αλατιού, τηγανιτών, γλυκισμάτων, λιπαρών ζωικής προέλευσης, τυποποιημένων σνακ και αναψυκτικών.
  4. Να καταναλώνονται πολλά υγρά (1,5 – 2 λίτρα ημερησίως). Ιδανικά πίνετε μικρές ποσότητες υγρών καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και όχι άφθονα κατά τη δι­άρκεια των γευμάτων αλλά μεταξύ αυτών. Θα πρέπει να παρέρχεται ένα διάστημα μισής ώρας μεταξύ της κατανάλωσης στερεών και υγρών.
  5. Καφεΐνη με μέτρο: Η πρόσληψη καφεΐνης δεν θα πρέπει να ξεπερνά τα 200 mg ημερησίως (αντιστοιχεί σε περίπου μία με δύο κούπες καφέ ανάλογα με το είδος του καφέ). Καφεΐνη επίσης περιέχουν και άλλα τρόφιμα όπως η μαύρη σοκολάτα, το πράσινο τσάι, τα αναψυκτικά τύπου Cola και μερικά φαρμακευτικά σκευάσματα.
  6. Προσοχή στα βότανα: Δεν είναι όλα τα βότανα αθώα. Πολλές φορές έχουν πολύ ισχυρές φαρμακευτικές ιδιότητες. Μπορούν να καταναλώνονται με σιγουριά αφεψήματα από χαμομήλι, πικραλίδα, τσουκνίδα, δυόσμο ή εκχυλίσματα από μύρτιλο.
  7. Αποφύγετε την κατανάλωση αλκοόλ
  8. Ξεκινήστε άμεσα τη λήψη φιλικού οξέος: χρήσιμο είναι να αρχίσει η λήψη του πριν από την εγκυμοσύνη και πρέπει να συνεχιστεί τουλάχιστον και κατά το πρώτο τρίμηνο της κύησης. Πε­ριέχεται σε μικρές ποσότητες σε διάφορες τροφές (φρέσκα λαχανικά, ψωμί ολικής αλέσεως, πορτοκάλια, μπανάνες, φασόλια, αρακά, αυγά). Για τις αυξημένες ανάγκες της εγκυμοσύνης όμως, δεν επαρκεί η πρόσληψή του με τη διατροφή, οπότε συνιστάται να λαμβάνεται καθημερινά ως συμπλήρωμα. Είναι σημαντικό για την υγιή ανάπτυξη του νευρικού συστήματος του εμβρύου.
  9. Ο σίδηρος είναι επίσης απαραίτητος ιδιαίτερα κατά το 2ο και 3ο τρίμηνο της εγκυμοσύνης. Η ταυτόχρονη λήψη του με προϊόντα που περιέχουν ασβέστιο (γαλακτοκομικά), μαγνήσιο, ψευδάργυρο ή ταννικό οξύ (περιέχεται στο τσάι) πρέπει να αποφεύγεται. Είναι προτιμότερη η λήψη του σιδήρου μεταξύ των γευμάτων μαζί με νερό ή χυμό φρούτων.
  10. Σε περίπτωση που το διαιτολόγιό σας δεν είναι ισορροπημένο, επιβάλλεται η λήψη κάποιου πολυβιταμινούχου σκευάσματος που περιέχει ασβέστιο, μαγνήσιο κ.ά.
  11. Η διατροφή πρέπει να περιλαμβάνει τροφές χαμηλής θερμιδικής, αλλά υψηλής θρεπτικής αξίας συνεπώς:
  • Αυξήστε την πρόσληψη πρωτεΐνης: Οι πρωτεΐνες δομούν πολλούς από τους σχηματιζόμενους ιστούς και τα όργανα του εμβρύου. Oι μεγαλύτερες απαιτήσεις παρατηρούνται στο 3ο τρίμηνο. Καταναλώνετε α) ζωικές πρωτεΐνες από άπαχο χοιρινό, μοσχάρι, πουλερικά, αβγά, ψάρια, θαλασσινά, και γαλακτοκομικά. β) φυτικές πρωτεΐνες από όσπρια, δημη­τριακά, ανάλατους ξηρούς καρπούς και προϊόντα σόγιας. Ιδανικά, προκειμένου να παίρνετε υψηλής βιολογικής αξίας πρωτεΐνη από τρόφιμα φυτικής προέ­λευσης, συνδυάστε όσπρια με σιτηρά που αλληλοσυμπληρώνουν τα αμινοξέα τους π.χ. φασόλια με καλαμπόκι, φακές με ρύζι, φασόλια με στάρι ή ψωμί, αρακά με σίκαλη ή ψωμί σίκαλης.
  • Καταναλώνετε φυτικές ίνες: Η πρόσληψη θα πρέπει να ανέρχεται στα 28g τη μέρα και πηγές ινών αποτελούν η βρώμη, το κριθάρι, τα φρούτα, τα λαχανικά, τα όσπρια, τα δημητρικά και το ψωμί ολικής άλεσης. Οι φυτικές ίνες βοηθούν α) στην καλή λειτουργία του εντέρου και στην αντιμετώπιση της δυσκοιλιότητας, β) δημιουργούν αίσθημα κορεσμού με διάρκεια, βοηθώντας έτσι στον έλεγχο του βάρους.
  • Επιλέξτε τα σωστά λιπαρά: όπως είναι το ελαιόλαδο, η φυτική soft μαργαρίνη, οι ξηροί καρποί και οι σπόροι, όπως το σουσάμι και ο λιναρόσπορος. Τα λιπαρά συμμετέχουν στη σύνθεση των κυτταρικών μεμβρανών, στην ανάπτυξη του νευρικού συστήματος, της όρασης, καθώς και στην απορρόφηση των λιποδιαλυτών βιταμινών.

Sending
User Review
5 (37 votes)

Συχνές ερωτήσεις

Πόσο συχνά πρέπει να τρώει η έγκυος ;

3 κανονικά γεύματα και 2-3 ενδιάμεσα μικρά γεύματα κάθε μέρα.

Ποια είναι τα 10 Superfoods για την εγκυμοσύνη ;

• Σπανάκι
• Μπανάνες
• Καρότα
• Αβοκάντο
• Ξηροί καρποί (καρύδια, αμύγδαλα, φιστίκια, ηλιόσπορος).
• Ποπ κορν
• Μπρόκολο
• Αυγά
• Σολομός
• Κοτόπουλο

Τι να αποφεύγετε να καταναλώνετε κατά την εγκυμοσύνη ;

• Μη καλά μαγειρεμένο: κρέας και κοτόπουλο, ωμά: λαχανικά, αυγά, ψάρια, οστρακοειδή
• Ψάρια υψηλής περιεκτικότητας σε υδράργυρο (ξιφίας, τόνος, γαλέος, σκουμπρί)
• Κατεργασμένα τρόφιμα (κονσέρβες, αλλαντικά) και σνακ (τσιπς, γαριδάκια)
• Μη παστεριωμένα γαλακτοκομικά
• Αλκοόλ

Αμνιοπαρακέντηση

Η αμνιοπαρακέντηση ΔΕΝ εγγυάται την ανατομική ή νοητική αρτιότητα του εμβρύου. Ωστόσο με αυτή έγκαιρα εντοπίζονται ποικίλες χρωμοσωμικές ανωμαλίες (με ποιο γνωστή και συνηθισμένη το σύνδρομο Down), ορισμένες βλάβες του νευρικού του συστήματος, ανευρίσκονται κληρονομικές παθήσεις (π.χ. κυστική ίνωση) και μεταβολικές διαταραχές (π.χ. νόσος Tay-Sachs), ανιχνεύονται εμβρυϊκές λοιμώξεις (π.χ. τοξόπλασμα) και τέλος αξιολογείται η ενδομήτρια κατάσταση του εμβρύου (π.χ. ωριμότητα των πνευμόνων) όταν αυτό απαιτείται. Η αμνιοπαρακέντηση εκτελείται επίσης και για θεραπευτικούς σκοπούς (π.χ. εμβρυϊκή μετάγγιση, υδράμνιο).

Πότε συστήνεται η αμνιοπαρακέντηση

Για την πιο κοινή της ένδειξη, αυτή της αναζήτησης χρωμοσωμικών ανωμαλιών, η εξέταση συστήνεται όταν:

>η έγκυος είναι ηλικίας άνω των 35 ετών,

>ο σύζυγος είναι ηλικίας άνω των 55 ετών,

>υπάρχει οικογενειακό ιστορικό γενετικών ανωμαλιών,

>υπάρχει προηγούμενη εγκυμοσύνη όπου το έμβρυο παρουσίασε χρωμοσωμικές ανωμαλίες (ή διαταραχές του νευρικού συστήματος ή του μεταβολισμού),             

>ο υπερηχογραφικός έλεγχος του εμβρύου αποκαλύπτει μορφολογικές ανωμαλίες οι οποίες υποδηλώνουν ενδεχομένη παθολογία του.

Πότε πραγματοποιείται η αμνιοπαρακέντηση

Για τις περισσότερες των ανωτέρω περιπτώσεων το δείγμα λαμβάνεται κατά την 16η -18η εβδομάδα της κύησης, όταν το αμνιακό υγρό έχει φθάσει σε επαρκή όγκο ώστε η απομάκρυνση μικρής ποσότητος να μην επηρεάσει το έμβρυο ή την εξέλιξη της εγκυμοσύνης. Πραγματοποιείται δηλαδή σε αρχικό στάδιο της κύησης ώστε να δύναται να διακοπεί αυτή (εφόσον το ζευγάρι το επιθυμεί) εάν το έμβρυο παρουσιάζει κάποια από τις ανωμαλίες που η αμνιοπαρακέντηση αποκαλύπτει.

Πως εκτελείται η αμνιοπαρακέντηση

Υπό υπερηχογραφική καθοδήγηση (ώστε να αποφευχθεί η τρώση του εμβρύου ή του πλακούντα) προωθείται μια βελόνη δια του κοιλιακού τοιχώματος και του τοιχώματος της μήτρας εντός της αμνιακής κοιλότητας απ’ όπου αναρροφώνται περί τα 20 ml αμνιακού υγρού. Μία με δύο ημέρες χαλαρής σωματικής δραστηριότητας, όχι υποχρεωτικά κλινοστατισμού, κρίνονται αναγκαίες μετά την επέμβαση.

Τι γίνεται με το δείγμα, πότε λαμβάνονται τα αποτελέσματα

Στο αμνιακό υγρό υπάρχουν κύτταρα απ’ το έμβρυο και αυτά είναι που εξετάζονται. Επειδή μόνο ένα μικρό ποσοστό των κυττάρων αυτών είναι βιώσιμο πρέπει να καλλιεργηθούν για να παρέχουν επαρκείς ποσότητες ζωντανών προς εξέταση κύτταρων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η τελική (αξιόπιστη) απάντηση να λαμβάνεται σε περίπου 1 μηνά μετά τη λήψη του δείγματος. Πάντως μια πρώτη, επισφαλής μεν, απάντηση δίνεται εντός 3-4 ημερών, αλλά συνηθέστατα το τελικό αποτέλεσμα συμφωνεί με αυτή.

Κίνδυνοι

Πολλές μητέρες είναι επιφυλακτικές ως προς τη διενέργεια αμνιοπαρακέντησης επειδή πιστεύουν ότι θα τραυματιστεί το έμβρυο, κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει αφού υπερηχογραφικά εντοπίζεται η θέση του και η βελόνη κατευθύνεται σε απόσταση από αυτό. Αποβολή. Αναμενόμενο είναι, όπως κάθε επέμβαση, να έχει κι αυτή ένα βαθμό επικινδυνότητας. Ωστόσο, λόγω της σωρευμένης εμπειρίας, μελέτες εκτιμούν πως ο κίνδυνος αποβολής δεν ξεπερνά το 0,6% ποσοστό αρκετά χαμηλό σε σχέση με τα πλεονεκτήματα και τη διαγνωστική άξια της εξέτασης.

Sending
User Review
5 (37 votes)

Χλαμύδια

Αίτιο και τρόποι μετάδοσης της νόσου

   Η πάθηση αυτή είναι ιδιαίτερα συνηθισμένη στους εφήβους. Τα υπεύθυνα βακτηρίδια (Χλαμύδια Trachomatis) μεταδίδονται με κάθε μορφής σεξουαλική επαφή και εγκαθίστανται στην ουρήθρα, το ορθό αλλά κατά προτίμηση στον τράχηλο της μήτρας από όπου μπορεί να ¨μετακινηθούν¨ προς το εσωτερικό αυτής και τις σάλπιγγες προκαλώντας αρχικά τοπική μόλυνση και φλεγμονή (ενδομητρίτιδα, σαλπιγγίτιδα) τα οποία ενδέχεται μελλοντικά να προξενήσουν σοβαρές επιπλοκές όπως υπογονιμότητα ή/και εξωμήτρια κύηση. Σπανιότατα η χλαμυδιακή μόλυνση μπορεί να προκαλέσει ηπατίτιδα, πνευμονία, επιπεφυκίτιδα. Το μικρόβιο τέλος, σε αρκετά μεγάλο ποσοστό κατά τη διάρκεια του φυσιολογικού τοκετού, μεταδίδεται από την μολυσμένη μητέρα στο νεογνό προκαλώντας του επιπεφυκίτιδα ή/και πνευμονία κατά τις πρώτες εβδομάδες/μήνες της ζωής του.

Συμπτώματα

   Οι περισσότερες μολυσμένες γυναίκες δεν παρουσιάζουν συμπτώματα ή όταν αυτά εμφανίζονται είναι συνήθως ήπια όπως τσούξιμο / πόνος στην ούρηση, αυξημένη (βλεννοπυώδη) έκκριση κολπικών υγρών με πιο συνηθισμένο πάντως την αιμορραγία μετά την σεξουαλική επαφή.

Διάγνωση

   Τα συμπτώματα της γυναίκας και η γυναικολογική εξέταση θα θέσουν την υποψία της νόσου όμως η διάγνωση (επιβεβαίωση της μόλυνσης) γίνεται εργαστηριακά με καλλιέργειες (από τον τράχηλο ή/και την ουρήθρα) ή προτιμότερο με νεώτερες, μεγαλύτερης ευαισθησίας, ακρίβειας και ειδικότητας εξετάσεις. Σε θετική απάντηση και ο σεξουαλικός σύντροφος πρέπει να ελεγχθεί. Επιπλέον, οι μολυσμένες γυναίκες θα πρέπει να εξετάζονται και για άλλα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα.

Θεραπεία

Η θεραπεία της νόσου είναι φαρμακευτική. Λαμβάνοντας δε υπόψη ότι ένας αριθμός ασθενών δεν ανταποκρίνεται στην αρχική θεραπεία, επανέλεγχος πρέπει να προγραμματίζεται μερικές εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση αυτής.

Sending
User Review
5 (37 votes)

Συχνές ερωτήσεις

Είναι τα χλαμύδια πάντα σεξουαλικά μεταδιδόμενα ;

Ναι τα χλαμύδια μεταδίδονται από το μολυσμένο άτομο στον σεξουαλικό σύντροφο με κάθε μορφής σεξουαλική δραστηριότητα.

Μπορεί να ¨κολλήσεις¨ χλαμύδια από τουαλέτες ;

Τα χλαμύδια δεν μεταδίδονται δια της απλής επαφής όπως το φιλί, η αγκαλιά ή από πετσέτες, πισίνες, καθίσματα τουαλέτας, μαχαιροπίρουνα κ.α.

Πόσο καιρό μπορεί να έχεις χλαμύδα χωρίς να το γνωρίζεις ;

Οι περισσότερες γυναίκες που έχουν χλαμύδια δεν παρατηρούν συμπτώματα. Τα συμπτώματα, εάν εμφανιστούν, παρουσιάζονται συνήθως 1 έως 3 εβδομάδες μετά την, χωρίς προφύλαξη, σεξουαλική επαφή ή και πολλούς μήνες αργότερα. Κάποιες φορές τα συμπτώματα μπορεί να εξαφανιστούν έπειτα από μερικές ήμερες.

Μπορεί τα χλαμύδια να θεραπευτούν χωρίς φάρμακα ;

Είναι πολύ σπάνιο το ανοσοποιητικό σύστημα να αντιμετωπίσει από μόνο του τη μόλυνση από τα χλαμύδια. Εάν δεν ληφθεί φαρμακευτική θεραπεία η νόσος μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία.