Θεραπείες Ιατρικής Αισθητικής και Αντιγήρανσης

 

Επισκεφθείτε το ανανεωμένο μου site

Με σταθερότητα στις αρχή μου για Ολοκληρωμένη Ιατρική Φροντίδα της γυναίκας, πέραν των εξειδικευμένων υπηρεσιών στους τομείς της Μαιευτικής και Γυναικολογίας, στα ιατρεία πραγματοποιούνται επίσης Θεραπείες Ιατρικής Αισθητικής & Αντιγήρανσης.

Θέλετε μια λαμπερή, φρέσκια, ανανεωμένη εμφάνιση, θέλετε να αρέσετε σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεστε στον εαυτό σας και στους άλλους, θέλετε να ανακτήσετε τη χαμένη σας αυτοπεποίθηση και να καλωσορίσετε το νέο σας αισιόδοξο εαυτό; Ακολουθείσθε μια ή και συνδυασμό από τις διαθέσιμες θεραπείες.

Η φιλοσοφία μου βασίζεται στο νέο μοντέλο προσέγγισης αυτών των θεραπειών σύμφωνα με το οποίο όλες οι παρεμβάσεις σκοπό έχουν να αναδείξουν τα φυσικά σας χαρακτηριστικά και όχι να παραμορφώσουν ή να αλλοιώσουν τη φυσική σας εμφάνιση. Θα δείχνετε νεότερες και ανανεωμένες αλλά θα είστε εσείς.

BOTOX

Απαλύνετε, εξαφανίστε ή προλάβετε τις δυναμικές ρυτίδες από τη σύσπαση μυών στο πάνω μέρος του προσώπου σας.

Το Botox χρησιμοποιείται με ασφάλεια στην ιατρική από το 1987 και από το 2002 στις Ηνωμένες Πολιτείες της Aμερικής για αισθητικούς λόγους. Με αυτό μπορούμε:

  • Να απαλύνουμε την αρνητική «θυμωμένη» έκφραση.
  • Να ελαττώσουμε ή να εξαφανίσουμε τις ρυτίδες του μετώπου, μεταξύ των φρυδιών και γύρω από τα μάτια. Επειδή τα μάτια είναι το πρώτο σημείο που μας έλκει σε έναν άνθρωπο, το Botox φωτίζει το βλέμμα με ένα εξαιρετικό τρόπο.

Είναι η πιο διαδεδομένη επαναστατική αισθητική θεραπεία γιατί αντιμετωπίζει την αιτία των ρυτίδων : τη σύσπαση δηλαδή των μυών που προκαλούν σπασίματα και γραμμές στο δέρμα του προσώπου, σκληραίνοντας τα χαρακτηριστικά μας.

Η κατάλληλη ηλικία για να ξεκινήσετε την θεραπεία με botox, εξαρτάται από τις ανάγκες της επιδερμίδας του προσώπου σας. Συνήθως ξεκινά μια τέτοια εφαρμογή στην ηλικία των 30-35 ετών. Άλλωστε αυτή είναι η ηλικία που τις περισσότερες φορές αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους οι πρώτες λεπτές γραμμές στο μέτωπο και τα μάτια.

Σκοπός μας είναι να αποκτήσετε ένα ξεκούραστο και φωτεινό βλέμμα, όχι «παγωμένο». Εξατομικεύουμε τις θεραπείες ανάλογα με τη δυναμική των μυών σας και τις προτιμήσεις σας. Η διατήρηση του αποτελέσματος της θεραπείας Botox κυμαίνεται μεταξύ 4 έως 6 μηνών ανάλογα με τον τύπο του δέρματος.

Υαλουρονικό οξύ – Fillers

Διατηρήστε τα φυσικά σας χαρακτηριστικά, αποκαταστήστε ή και βελτιώστε την απώλεια όγκου στα μάγουλα που προκαλείται φυσιολογικά με το πέρασμα του χρόνου, ενισχύστε τον όγκο των χειλιών, αποκαταστήστε το περίγραμμά τους.

Χρησιμοποιούμε μικρές ποσότητες υαλουρονικού οξέος, ενός τζελ κλινικά ελεγμένου και ασφαλούς, το οποίο είναι απορροφήσιμο και όχι μόνιμο, για φυσικό και μεγάλης διάρκειας αποτέλεσμα.

Επιλέγοντας προσεχτικά υψηλής ασφάλειας και αποτελεσματικότητας υλικά πετυχαίνουμε να ανορθώσουμε, να αποκαταστήσουμε τη χαμένη στήριξη του δέρματος του προσώπου και το χαμένο όγκο πάντα με γνώμονα το φυσικό αποτέλεσμα.

Η θεραπεία είναι σχεδόν ανώδυνη και τα αποτελέσματα είναι άμεσα ορατά.

Η παραμονή του υαλουρονικού οξέος στο δέρμα κυμαίνεται από 9-12 μήνες όμως τα αποτελέσματα της θεραπείας μπορεί να διαρκέσουν πολύ περισσότερο λόγω της ενεργοποίησης του κολλαγόνου του ίδιου του οργανισμού που επίσης προκαλούν οι θεραπείες αυτές.

Ανάπλαση με Νήματα (λίφτινγκ χωρίς νυστέρι)

Ανορθώστε τα ¨πεσμένα¨ μάγουλα, επαναφέρετε το φυσιολογικό περίγραμμα του προσώπου σας και αποκαταστήστε τη χαλάρωση του δέρματος του λαιμού.

Το δέρμα, με την πάροδο του χρόνου και υπό την επίδραση περιβαλλοντικών παραγόντων, ιδιαιτέρως της ηλιακής ακτινοβολίας, προοδευτικά αποδιοργανώνεται, χάνει την ελαστικότητα, την σφριγηλότητά του και χαλαρώνει εξαιτίας της υποχώρησης του πλέγματος των φυσικών δομών που υποστηρίζουν την επιδερμίδα (εκφύλισης του κολλαγόνου και της ελαστίνης). Η διαδικασία αυτή ξεκινά ήδη από την ηλικία των 35- 40 ετών και η επιδερμίδα γίνεται πιο λεπτή, δείχνει γερασμένη ενώ εμφανίζονται οι ρυτίδες και οι λεπτές γραμμές.

Με τη τοποθέτηση ειδικών βιοαπορροφήσιμων νημάτων (PDO) τελευταίας γενιάς κάτω από το δέρμα επιτυγχάνουμε αφενός μεν άμεσα να το ανορθώνουμε – λίφτινγκ χωρίς νυστέρι – και αφετέρου επειδή η παρουσία των νημάτων ενεργοποιεί και τους μηχανισμούς φυσικής στήριξης του δέρματος (τους ινοβλάστες γύρω απ΄ το νήμα) προκαλείται παραγωγή φυσικού κολλαγόνου γύρω από αυτό με συνέπεια την σταδιακή, ολοένα και μεγαλύτερη βελτίωση σε διάστημα τριών μηνών μετά την τοποθέτησή τους.

Τα νήματα απορροφούνται πλήρως απ΄ τον οργανισμό και το αισθητικό αποτέλεσμα από το νέο κολλαγόνο που παράγεται διατηρείται για περίπου 18 μήνες ανάλογα με την κατάσταση του δέρματος, την ηλικία, τη γενικότερη υγεία και τις ατομικές μας συνήθειες (π.χ. κάπνισμα).

Sending
User Review
5 (3 votes)

Εγκυμοσύνη οι 10 Πιο Συχνές Ερωτήσεις

 

Επισκεφθείτε το ανανεωμένο μου site

Γενικά

   Η εγκυμοσύνη είναι μια συναρπαστική περίοδος στη ζωή κάθε γυναίκας αλλά, ιδίως για τις νέες μητέρες, είναι επίσης μια καινούρια εμπειρία γεμάτη ανασφάλειες και απορίες. Στο συγκεκριμένο άρθρο παραθέτω τις 10 πιο συχνές ερωτήσεις που λαμβάνω από τις έγκυες σχετικά με την κύηση. Ελπίζω οι πληροφορίες αυτές να φανούν χρήσιμες τόσο στις τρέχουσες όσο και στις μέλλουσες έγκυες γυναίκες. Εάν έχετε άλλες απορίες μη διστάσετε να με επισκεφθείτε για να συζητήσουμε από κοντά το θέμα που σας απασχολεί ευελπιστώντας να κάνω την εγκυμοσύνη σας όσο πιο ευχάριστη γίνεται.

1. Διαιτητικές συνήθειες και Διατροφικές ανάγκες στην εγκυμοσύνη

   Ένα από τα πιο συνηθισμένα ερωτήματα που λαμβάνω σε μια από τις αρχικές επισκέψεις της εγκυμοσύνης είναι κάποια παραλλαγή του “τι πρέπει να τρώω ή να αποφεύγω να τρώω ενώ είμαι έγκυος;”.

   Οι νέες μητέρες βομβαρδίζονται από πληθώρα πληροφοριών και προειδοποιήσεων, που κατακλύζουν το internet και τα μέσα ενημέρωσης ή παρέχονται από τις φίλες με παιδιά ή τους στενούς συγγενείς, για τρόφιμα που είναι απαραίτητα ή επικίνδυνα κατά την κύηση. Αυτή η πολυγνωμία αφήνει μερικές γυναίκες φοβισμένες να αναρωτιούνται τι είναι τελικά επιτρεπτό και αναγκαίο να τρώνε και κατά πόσο είναι ασφαλές;

   Η διατροφή στη διάρκεια της εγκυμοσύνης πρέπει να εστιάζεται στην κατανάλωση μιας ποικιλίας τροφών πλούσιων σε θρεπτικά συστατικά που είναι χρήσιμα για την γυναίκα και το αναπτυσσόμενο έμβρυο. Επειδή το ερώτημα είναι ουσιώδες, σημαντικό και συχνό αφιέρωσα ένα ειδικό άρθρο για την διατροφή στην εγκυμοσύνη. Διαβάστε το εδώ.

2. Άθληση και Άσκηση στην εγκυμοσύνη

   Η τακτική άσκηση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι όχι μόνο ασφαλής αλλά και ευεργετική αφού βοηθά την έγκυο να αισθάνεται καλύτερα, να καταναλώνει θερμίδες με αποτέλεσμα την πρόληψη της υπερβολικής αύξησης του βάρους της κατά τη διάρκειά αυτής, μπορεί επίσης να μειώσει τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη της κύησης, να αποτρέψει τη δυσκοιλιότητα και την οσφυαλγία (συμπτώματα συχνά εμφανιζόμενα κατά την κύηση).

   Οι έγκυες έχουν την δυνατότητα να ασκούνται για 20 – 30 λεπτά τρεις φορές την εβδομάδα. Η άσκηση πρέπει να είναι ήπια όχι εξαντλητική. Ασκήσεις, όπως το κολύμπι (στη θάλασσα ή σε πισίνες), το γρήγορο περπάτημα αντί για τρέξιμο, η γυμναστική σε σταθερό ποδήλατο, καθώς και η γιόγκα ή οι πιλάτες θεωρούνται ασφαλείς. Θυμηθείτε την καλή ενυδάτωση πριν και μετά από την άσκηση.

   Σε γενικές γραμμές θα πρέπει να αποφεύγετε δραστηριότητες κατά τις οποίες υπάρχει υψηλός κίνδυνος πτώσης, όπως η ενόργανη γυμναστική, το σκι κ.α. Επίσης αθλήματα όπου υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού της κοιλίας ή των άκρων όπως αθλήματα επαφής (ποδόσφαιρο, μπάσκετ) ή δραστηριότητες που περιλαμβάνουν επαναλαμβανόμενο άλμα ή αναπήδηση, όπως η γυμναστική με λάστιχο ή σχοινάκι, ή η ιππασία θα πρέπει επίσης να αποφεύγονται. Τέλος οι καταδύσεις μπορεί να θέσουν το έμβρυο σε κίνδυνο (νόσος εξ αποσυμπίεσες από μεταβολές της πίεσης) γι αυτό και δεν επιτρέπονται.

3. Άρση Βαρών κατά την εγκυμοσύνη

   Είναι συνηθισμένο να ακούτε ότι δεν είναι ασφαλές να σηκώνετε βαριά πράγματα στη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Η επικινδυνότητα της υπερβολής κατά την άρση βαρών αφορά κυρίως τη μητέρα και όχι το μωρό. Η αύξηση των ορμονών της κύησης προκαλεί μαλάκωμα και χαλάρωση των συνδέσμων, κατάσταση η οποία οδηγεί σε αστάθεια των αρθρώσεων. Επίσης, το κέντρο βάρους της εγκύου μετατοπίζεται γεγονός που επηρεάζει την ισορροπία της και επιβαρύνει τη μέση της.   

   Αυτοί οι δύο παράγοντες κάνουν τη μητέρα πιο ευαίσθητη σε τραυματισμούς ιδίως όταν σηκώνει ή μετακινεί βαριά, πάνω από 10 κιλά, αντικείμενα.

 

4. Σεξουαλικές Επαφές στην εγκυμοσύνη

   Το σεξ είναι ασφαλές κατά τη διάρκεια μιας εγκυμοσύνης χωρίς επιπλοκές. Δεν μπορεί να βλάψει το μωρό σας ούτε αποτελεί αίτιο αποβολής. Μπορεί μερικές φορές να παρατηρήσετε κάποια κηλίδα αίματος ή και κράμπες μετά την επαφή αλλά αυτά είναι αναμενόμενα και άνευ σημασίας συμπτώματα. Η στάση του σώματός σας κατά την σεξουαλική πράξη θα πρέπει να τροποποιείται με την πρόοδο της εγκυμοσύνης ώστε να υιοθετείτε μια θέση στην οποία να αισθάνεστε άνετα. Κατά το πέρας της εγκυμοσύνης, η διέγερση των θηλών και η εκσπερμάτιση μπορεί να βοηθήσουν στην έναρξη του τοκετού.

   Το σεξ πάντως πρέπει να αποφεύγεται εάν υπάρχουν: ενδείξεις επαπειλούμενης αποβολής, σε περιπτώσεις χαμηλής πρόσφυσης του πλακούντα ή σε παρουσία πρόωρων συσπάσεων.

5. Οι πρώτες Κινήσεις του Εμβρύου

   Κάποια στιγμή κατά το δεύτερο τρίμηνο της κύησης οι κινήσεις του εμβρύου (σκιρτήματα) γίνονται αντιληπτές από τη μητέρα. Ο χρόνος που αρχίζει να τις αισθάνεται είναι διαφορετικός για κάθε έγκυο και οριοθετείται μεταξύ της 16ης έως 22ης  εβδομάδας. Συνήθως στην πρώτη εγκυμοσύνη θα αρχίσετε να αισθάνεστε το μωρό σας αργότερα από ότι στις επόμενες εγκυμοσύνες. Άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν την αντίληψη των σκιρτημάτων από την μητέρα είναι το βάρος της, η θέση του πλακούντα, η ποσότητα του αμνιακού υγρού. Αυτές οι αρχικές ανεπαίσθητες εμβρυικές κινήσεις, γίνονται αισθητές ως ¨κυματισμοί¨ ή ¨φουσκώματα¨ ή πολύ ελαφρά ¨χτυπήματα¨ ή ακόμη και σαν δυσπετικά ενοχλήματα. Καθώς το μωρό αναπτύσσεται επειδή αρχίζει να τεντώνεται, να έχει λόξιγκα, να κλοτσά και να περιστρέφεται οι κινήσεις του γίνονται πιο έντονες και ευκολότερα αντιληπτές. Κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου 12 ή περισσότερες κινήσεις πρέπει να γίνονται αισθητές καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Εάν παρατηρείτε λιγότερες κινήσεις ή ξαφνική μείωση της κινητικότητας του εμβρύου θα πρέπει να επικοινωνήσετε με τον γυναικολόγο σας.

6. Περιποίηση Μαλίων, Νυχιών και Καλλωπισμός κατά την εγκυμοσύνη

   Η ανησυχία σχετικά με τις βαφές και τις ουσίες που χρησιμοποιούνται για το ίσιωμα των μαλλιών είναι ότι μπορεί να υπάρχει απορρόφηση χημικών που εισέρχονται στην κυκλοφορία του αίματος και ενδέχεται να βλάψουν το έμβρυο. Ωστόσο, τα περισσότερα χημικά απορροφώνται σε πολύ μικρές ποσότητες από το δέρμα και απορρίπτονται από την κυκλοφορία του αίματος αρκετά γρήγορα επομένως δεν στοιχειοθετείται κίνδυνος για το αναπτυσσόμενο έμβρυο. Η περμανάντ είναι επίσης ασφαλής και μπορεί να κάνει τη φροντίδα των μαλλιών σας ευκολότερη και λιγότερο χρονοβόρα. Οι έντονες μυρωδιές και η ζέστη στους χώρους των κομμωτηρίων μπορεί να σας προκαλέσουν ναυτία, ζάλη ή τάση λιποθυμίας οπότε προσπαθήστε να μην πηγαίνετε σε ώρες αιχμής, να είστε ελαφρά ντυμένες και να έχετε λίγο νερό μαζί σας.

   Τέλος η βαφή των νυχιών, τα τεχνητά νύχια, η περιποίηση του προσώπου και οι αποτριχώσεις, με κερί ή λέιζερ, δεν είναι επιβλαβείς για το μωρό σας. Μερικές φορές εμφανίζεται αυξημένη ευαισθησία στο δέρμα κατά την κύηση οπότε μπορεί να φλεγμαίνει, λίγο χρόνο μετά τις θεραπείες, αλλά το σύμπτωμα αυτό υποχωρεί σύντομα.

7. Ταξίδια και Μετακινήσεις κατά την εγκυμοσύνη

   Τα ταξίδια και οι μετακινήσεις με οποιοδήποτε μέσο: ​​αυτοκίνητο, λεωφορείο, τρένο, πλοίο ή αεροπλάνο δεν αποτρέπονται σε κανένα στάδιο της χωρίς επιπλοκές εγκυμοσύνης, καλό όμως είναι να αποφεύγετε τις μετακινήσεις με ποδήλατο και ιδιαίτερα με μηχανάκι για προφανείς λόγους (ελλιπής προστασία, επαναλαμβανόμενη αναπήδηση λόγω ανώμαλων δρόμων).

   Το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει να θυμάστε σε πολύωρα ταξίδια είναι ότι πρέπει να σηκώνεστε ή να κάνετε στάσεις κάθε 2 ώρες για 10λεπτο περπάτημα για να διευκολύνεται η κυκλοφορία του αίματος στα κάτω άκρα ώστε να αποφεύγεται το πρήξιμο (οίδημα) των ποδιών, αλλά το σημαντικότερο να μειώνεται ο κίνδυνος θρομβώσεων. Για τον ίδιο λόγο συστήνεται και η χρήση ελαστικού καλτσόν διαβαθμισμένης συμπίεσης.

   Η κοινή λογική λέει ότι όταν υπάρχουν  επιπλοκές τότε οι μετακινήσεις και τα ταξίδια περιορίζονται ή προσαρμόζονται ανάλογα. Καλό θα είναι να αποφεύγονται τα ταξίδια σε χώρες όπου απαιτούνται εμβολιασμοί για ανοσοποίηση.

ΕΙΔΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ

Οδήγηση: Δεν υπάρχουν κανόνες σχετικά με το εάν και το πότε πρέπει να σταματήσετε την οδήγηση κατά την εγκυμοσύνη. Εφόσον αισθάνεστε καλά και άνετα τότε μπορείτε να οδηγείτε καθ΄ όλη την διάρκεια αυτής. Να φοράτε πάντα ζώνη ασφαλείας τοποθετημένη κάτω από την κοιλιά. Ίσως χρειαστεί να προσαρμόσετε το κάθισμά, καθώς η στάση του σώματος αλλάζει, ώστε να στηρίζει καλά την πλάτη σας και η οδήγηση να είναι ποιο ξεκούραστη.

Αεροπορικά ταξίδια: Τα αεροπορικά ταξίδια κατά την εγκυμοσύνη είναι ασφαλή. Οι νεότερες συσκευές ολόσωμης ανίχνευσης (body scanners) των αεροδρομίων εκπέμπουν ραδιοκύματα (τα ίδια με αυτά που εκπέμπουν τα κινητά τηλέφωνα και οι οθόνες των τηλεοράσεων) που δεν βλάπτουν το έμβρυο. Ακόμη και στις παλαιότερης τεχνολογίας συσκευές ανίχνευσης, που εκπέμπουν ακτίνες Χ, η δόση της ακτινοβολίας είναι απειροελάχιστη επομένως δεν στοιχειοθετείται κίνδυνος για το έμβρυο. Επίσης η ελαττωμένη βαρομετρική πίεση εντός της καμπίνας του αεροπλάνου και η αυξημένη δόση κοσμικής ακτινοβολίας σε μεγάλο υψόμετρο δεν δημιουργούν προβλήματα στα έμβρυα των εγκύων που ταξιδεύουν περιστασιακά. Τέλος οι περισσότερες αεροπορικές εταιρείες θέτουν περιορισμούς στη μετακίνηση των εγκύων μην επιτρέποντάς τους να ταξιδέψουν μετά τις 36 εβδομάδες (ή τις 32 εβδομάδες για δίδυμη κύηση). Αυτό οφείλεται στον κίνδυνο πρόωρου τοκετού και όχι στην επικινδυνότητα του αεροπορικού ταξιδιού για την έγκυο ή για το μωρό.

8. Ασφαλή Φάρμακα και Εμβόλια κατά την εγκυμοσύνη

   Αρκετά από τα συνηθισμένα φάρμακα και η πλειοψηφία των μη συνταγογραφούμενων σκευασμάτων είναι ασφαλή για χρήση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αλλά θυμηθείτε ότι η ανάπτυξη των εμβρυϊκών οργάνων ολοκληρώνεται κατά την 20η εβδομάδα την κύησης επομένως κάθε φάρμακο αλλά και μερικά μη συνταγογραφούμενα σκευάσματα (ορισμένα περιέχουν ουσίες με πολύ ισχυρές φαρμακευτικές ιδιότητες) πρέπει να χρησιμοποιούνται με φειδώ ιδιαιτέρα κατά το πρώτο ήμισυ της κύησης.

Στα φάρμακα που είναι ασφαλή περιλαμβάνονται τα:

  • τα αναλγητικά Depon, Panadol, Lonalgal
  • τα αντιβιοτικά Amoxil, Augmentin, Ceclor
  • το αποχρεμπτικό Exacough
  • το αποσυμφορητικό Physiomer
  • τα αντιισταμινικά Benadryl, Atarax
  • το αντιδιαρροϊκό Imodium
  • τα φάρμακα κατά της δυσκοιλιότητας Duphalac, Milk of Magnesia
  • τα φάρμακα για τη δυσπεψία και τις καούρες (όξινες ερυγές) Maalox, Simeco, Gaviscon

Φυσικά η παραπάνω λίστα δεν είναι πλήρης. Σε περίπτωση που έχετε αμφιβολίες, ζητήστε τη γνώμη του γυναικολόγου σας για τη λήψη φαρμάκων ή συμπληρωμάτων διατροφής κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης σας.

Αναφορικά με τα εμβόλια

   Επειδή οι έγκυες ανήκουν στην ομάδα υψηλού κινδύνου για επιπλοκές που σχετίζονται με τη εποχική γρίπη το εμβόλιο της γρίπης συστήνεται κατά την εγκυμοσύνη. Μελέτες έχουν δείξει επίσης ότι όταν το εμβόλιο της γρίπης χορηγείται στη έγκυο παρέχει ανοσία και στο μωρό για ένα 6μηνο μετά τη γέννησή του.

   Το τριπλό εμβόλιο (DTaP) συστήνεται για όλες τις εγκύους με σκοπό κυρίως την παροχή ανοσίας έναντι του κοκκύτη στο νεογνό, κατά το πρώτο 6μηνο της ζωής του. Τα νεογέννητα που μολύνονται νοσούν βαρύτατα και πολλές φορές η νόσος έχει θανατηφόρα έκβαση. Φυσικά παρέχει προστασία και στην έγκυο έναντι της νόσου.

   Άλλα εμβόλια που ασφαλώς χορηγούνται, εάν παραστεί ανάγκη, στην εγκυμοσύνη είναι: το εμβόλιο για τον πνευμονιόκοκκο, τα εμβόλια της διφθερίτιδας και του τετάνου (περιλαμβάνονται στο τριπλό εμβόλιο DTaP), τα εμβόλια για τις ηπατίτιδες Α και Β και οι ανοσοσφαιρίνες για άμεση προστασία από την έκθεση: στον ιό την ηπατίτιδας Α, της ηπατίτιδας Β και στην τοξίνη του τετάνου (αντιτετανικός ορός).

9. Επίσκεψη στον Οδοντίατρο κατά την εγκυμοσύνη

   Η ορμόνες της εγκυμοσύνης αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης τερηδόνας, ουλίτιδας και περιοδοντίτιδας επομένως η υγιεινή των δοντιών είναι πολύ σημαντική. Βουρτσίστε τα δόντια σας μετά από κάθε γεύμα και ξεπλένετε, τουλάχιστον μία φορά την ημέρα, το στόμα σας με διάλυμα κατά της πλάκας. Επισκεφτείτε τον οδοντίατρο κάθε 5μηνο για έλεγχο.

   Απλές οδοντιατρικές επεμβάσεις όπως ο καθαρισμός, το σφράγισμα, η απλή εξαγωγή δοντιού, ακόμη και με τοπική αναισθησία, δεν αντενδείκνυνται κατά την κύηση. Η οδοντιατρική θεραπεία καλύτερα είναι να πραγματοποιείται κατά το δεύτερο τρίμηνο.

   Σοβαρές και πολύωρες οδοντιατρικές επεμβάσεις (π.χ. αφαίρεση τραπεζίτη) πρέπει να αναβάλλονται για μετά τον τοκετό εάν αυτό είναι εφικτό.

   Αναφορικά με τις οδοντιατρικές ακτινογραφίες επειδή είναι εντοπισμένες και η δόση της ακτινοβολίας πολύ χαμηλή δεν προκαλούν βλάβες στο έμβρυο και δεν αντενδείκνυνται κατά την κύηση. Ενημερώστε για την εγκυμοσύνη σας τον οδοντίατρο ώστε να τοποθετήσει μολύβδινο προστατευτικό κάλυμμα στην κοιλιά σας πριν την ακτινογραφία.

10. Ακτινολογικές Εξετάσεις κατά την εγκυμοσύνη

   Κατά κανόνα στη διάρκεια της εγκυμοσύνης οι ακτινογραφίες ή οι αξονικές τομογραφίες καλό είναι να αποφεύγονται. Σε περίπτωση που είναι αναγκαία η εξέταση αρχικά θα πρέπει να διερευνηθεί η δυνατότητα εναλλακτικών διαγνωστικών τεχνικών, με χαμηλότερη ή μηδενική ακτινική επιβάρυνση για το έμβρυο (π.χ. υπέρηχοι, μαγνητική τομογραφία), ή η πιθανότητα αναβολής της εξέτασης για μετά τον τοκετό.

   Επισημαίνεται πάντως ότι κατά τις συνήθεις ακτινοδιαγνωστικές εξετάσεις (απλή ακτινογραφία, αξονική τομογραφία ή ακτινολογικές εξετάσεις με ραδιοφάρμακα), η δόση της ακτινοβολίας είναι ελάχιστη, ακόμη κι όταν ακτινοβολείται απευθείας η κοιλιακή χώρα, επομένως ο κίνδυνος του κυήματος από την έκθεση σε αυτή είναι πολύ χαμηλός. Έτσι έστω κι αν η έγκυος, κατά την έναρξη μιας άγνωστης κύησης, εκτεθεί ακουσία δεν συντρέχουν λόγοι ανησυχίας ώστε να συζητείται η διακοπή της εγκυμοσύνης. Ενημερώστε πάντως για την εγκυμοσύνη σας τον ακτινολόγο ώστε να τοποθετήσει μολύβδινο προστατευτικό κάλυμμα στην κοιλιά σας πριν την ακτινολογική εξέταση.

   Να σημειωθεί τέλος ότι κατά τη γαλουχία όλες οι ακτινολογικές διαγνωστικές εξετάσεις επιτρέπονται.

Sending
User Review
5 (7 votes)

 

Ινομυώματα Μήτρας

Επισκεφθείτε το ανανεωμένο μου site

Τι είναι τα Ινομυώματα (ή λειομυώματα)

   Πρόκειται για καλοήθεις συμπαγείς όγκους, μονήρεις ή πολλαπλούς, του μυϊκού τοιχώματος (μυομήτριο) της μήτρας, σφαιρικής συνήθως εμφάνισης και σχετικά ελαστικής σύστασης. Το μέγεθός τους ποικίλει από μερικά χιλιοστά έως και πολλά εκατοστά. Ανάλογα με την εντός του μυομητρίου εντόπισή τους διακρίνονται σε  υποβλεννογόνια, ενδοτοιχωματικά, υπορογόνια και μισχωτά ινομυώματα τα οποία ξεχωρίζουν από το τοίχωμα της μήτρας και συνδέονται με αυτό μέσω ενός μίσχου. Τα ινομυώματα αποτελούν τον συχνότερο (75%) σε εμφάνιση όγκο του γυναίκειου γεννητικού συστήματος. Παρουσιάζονται συνήθως μετά την ηλικία των 35 ετών, σε ποσοστό 50% των γυναικών, έχουν την τάση να αυξάνουν προοδευτικά σε μέγεθος και αριθμό κατά την αναπαραγωγική περίοδο της ζωής της γυναικάς και υποστρέφουν μετά την εμμηνόπαυση.

Πως δημιουργούνται τα Ινομυώματα

   Το ακριβές γενεσιουργό αίτιο των ινομυωμάτων παραμένει μέχρι σήμερα άγνωστο. Διάφορες θεωρίες έχουν κατά καιρούς διατυπωθεί με επικρατούσα την γονιδιακή (χρωμοσωμική) μετάλλαξη ορισμένων εκ των φυσιολογικών κυττάρων του μυομητρίου με συνέπεια την μετατροπή τους σε κύτταρα ινομυώματος. Οι παράγοντες που είναι υπεύθυνοι για τον αρχικό αυτό μετασχηματισμό του φυσιολογικού μυομητρικού κύτταρου δεν έχουν ακόμη διευκρινιστεί. Τα πολλαπλά ινομυώματα στην ίδια μήτρα προκύπτουν από διαφορετικά κύτταρα και όχι μέσω μεταστατικού μηχανισμού. Η αύξησή του μεγέθους των ινομυωμάτων φαίνεται να επηρεάζεται από τις γυναικείες ορμόνες (οιστρογόνα,  προγεστερόνη) καθώς και από ουσίες του οργανισμού που προάγουν την ανάπτυξη των κύτταρων (αυξητικοί παράγοντες). Τέλος διάφοροι προδιαθεσικοί παράγοντες  που ευνοούν την εμφάνιση των ινομυωμάτων έχουν εντοπιστεί όπως:

  1. Οικογενείς (κληρονομικότητα). Εάν η μητέρα μιας γυναίκας είχε ινομυώματα η γυναίκα αυτή έχει τριπλάσια, σε σχέση με το μέσο όρο, πιθανότητα εμφάνισης ινομυωμάτων.
  2. Η ατοκία. Ο σχετικός κίνδυνος εμφάνισης ινομυωμάτων μειώνεται όσο αυξάνεται ο αριθμός των κυήσεων.
  3. Η παχυσαρκία. Ο κίνδυνος εμφάνισης ινομυωμάτων αυξάνεται κατά 21% για κάθε αύξηση βάρους κατά 10 kg.
  4. Άλλοι παράγοντες. Η έναρξη της εμμήνου ρύσεως σε νεαρή ηλικία, η ανεπάρκεια βιταμίνης D, η κατανάλωση αλκοόλ, η αυξημένη κατανάλωση κόκκινου κρέατος σε συνδυασμό με χαμηλή κατανάλωση λαχανικών, φρούτων και γαλακτοκομιών προϊόντων φαίνεται να αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης ινομυωμάτων.

Συμπτώματα των Ινομυωμάτων

   Στην πλειοψηφία (80%) των γυναικών τα ινομυώματα είναι ¨σιωπηρά¨, δεν προκαλούν συμπτώματα, και ανευρίσκονται τυχαία κατά την κλινική ή υπερηχογραφική γυναικολογική εξέταση. Τα συμπτώματα παρουσιάζονται είτε όταν τα ινομυώματα αυξηθούν υπερβολικά σε μέγεθος ή αριθμό ή όταν η θέση τους διαταράσσει τη λειτουργικότητα των γειτονικών οργάνων. Εφόσον παρουσιαστούν συμπτώματα αυτά δεν είναι ούτε ειδικά αλλά ούτε και συγκεκριμένα. Συνήθη συμπτώματα είναι τα ακόλουθα:

  1. Διαταραχές της περιόδου όπως επώδυνες και παρατεταμένες περίοδοι ή αιμορραγίες μεταξύ των περιόδων, που όταν επιμένουν προξενούν αναιμία. Προκαλούνται συνήθως από υποβλεννογόνια και σπανιότερα από ενδοτοιχωματικά ινομυώματα.  
  2. Αίσθημα βάρους ¨φούσκωμα¨ στην κοιλιά. Προκαλείται από μεγάλα ή πολλαπλά ενδοτοιχωματικά ή υποορογόνια ινομυώματα.     
  3. Πόνος κατά την σεξουαλική επαφή. Σύνηθες σύμπτωμα των ινομυωμάτων του τραχήλου.
  4. Συμπτώματα, που προκαλούνται από ενδοτοιχωματικά και υποορογόνια ινομυώματα, λόγω της γειτνίασής τους και της πίεσης που ασκούν σε παρακείμενα όργανα όπως: την ουροδόχο κύστη (συχνουρία, δυσκολία ούρησης), το έντερο (δυσκοιλιότητα), τους ουρητήρες (υδρονέφρωση, υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις), τα αγγεία της πυέλου (οίδημα κάτω άκρων, θρόμβοι).                                 
  5. Οξύ κοιλιακό άλγος. Σπάνιο σύμπτωμα το οποίο προκαλείται από τη συστροφή ενός μισχωτού ινομυώματος ή την κεντρική νέκρωση, εξαιτίας αδυναμίας αιμάτωσης, ενός πολύ μεγάλου υποβλεννογόνιου ή ενδοτοιχωματικού ινομυώματος.

Επιπλοκές των Ινομυωμάτων

   Επειδή η νόσος, κατά κανόνα, πλήττει γυναίκες γόνιμης ηλικίας, στις επιπλοκές εντάσσονται διαταραχές που προκαλούν τα ινομυώματα στην αναπαραγωγική ικανότητα, κυρίως λόγω της θέσης τους, εξ αιτίας της επίδρασής τους στην ομαλή λειτουργία του γυναίκειου γενετικού συστήματος (τραχήλου, μήτρας, σαλπίγγων). Έτσι τα ινομυώματα ενδέχεται να αποτελέσουν αίτιο:

  1. υπογονιμότητας αφού παραμορφώνοντας την ανατομία των γεννητικών οργάνων εμποδίζουν μηχανικά τη γονιμοποίηση του ωαρίου, την εμφύτευση και την ανάπτυξη του εμβρύου προκαλώντας αδυναμία σύλληψης ή επαναλαμβανόμενες αποβολές,
  2. ανώμαλης εξέλιξης της εγκυμοσύνης οδηγώντας σε υπολειπόμενη ανάπτυξη του εμβρύου, αποκόλληση του πλακούντα, πρόωρο τοκετό,
  3. μαιευτικών επιπλοκών αφού παραμορφώνοντας την κοιλότητα της μήτρας (ανώμαλες θέσεις του εμβρύου) ή παραμορφώνοντας ή/και αποφράσσοντας τον γενετικό σωλήνα, δια του οποίου διέρχεται το έμβρυο κατά τον τοκετό, ενδέχεται να αναστείλουν την εξέλιξη του φυσιολογικού τοκετού αυξάνοντας τη συχνότητα της καισαρικής τομής,
  4. επιπλοκών της λοχείας όπως επί παραδείγματι αιμορραγίες, ή μικροβιακές μολύνσεις της μήτρας κ.α. λόγω αδυναμίας της να συσπαστεί μετά τον τοκετό.

Διάγνωση των Ινομυωμάτων

   Το ιστορικό της ασθενούς αποκαλύπτει τα συμπτώματα και θέτει την υποψία για τη νόσο. Κατά την κλινική γυναικολογική εξέταση, εάν η θέση του το επιτρέπει, ψηλαφάται το ινομύωμα σαν σκληρή επώδυνη μάζα στη μήτρα, ενώ σε περιπτώσεις πολλαπλών ή μεγάλων σε μέγεθος ινομυωμάτων η μήτρα ανευρίσκεται διογκωμένη με ακανόνιστο σχήμα κατά τη ψηλάφηση. Ο υπερηχογραφικός απεικονιστικός έλεγχος είναι αρκετά διαγνωστικός και αρκεί στις περισσότερες περιπτώσεις για να επιβεβαιωθεί η διάγνωση ενώ, επί αμφιβολίας, η μαγνητική τομογραφία είναι εκείνη που τελικά θα θέσει τη διάγνωση απεικονίζοντας τον ακριβή αριθμό, το μέγεθος και τη εντόπιση των ινομυωμάτων. 

Θεραπεία των Ινομυωμάτων

   Τα ινομυώματα δεν είναι πάντα απαραίτητο να ¨θεραπεύονται¨, ειδικά στις περιπτώσεις εκείνες που δεν δημιουργούν προβλήματα στη γυναίκα. Εάν ωστόσο υπάρχει υποψία κακοήθειας, προκαλούν συμπτώματα ή επηρεάζουν τη γονιμότητα της γυναίκας τότε θα πρέπει να αντιμετωπίζονται. Ο τρόπος αντιμετώπισης των ινομυωμάτων εξατομικεύεται με βάση τη συμπτωματολογία, την ηλικία της γυναίκας , το μέγεθος και τη θέση τους, την επιθυμία τεκνοποίησης κ.α. Ανάλογα με την περίπτωση η αντιμετώπιση ενδέχεται να είναι:

  1. Συμπτωματική: αντιμετωπίζονται τα συμπτώματα και όχι η νόσος, με αναλγητικά, αιμοστατικά φάρμακα, αντισυλληπτικά, ενδομήτριο σπείραμα προγεστερόνης μόνα ή σε συνδυασμό μεταξύ τους.
  2. Προσωρινά Θεραπευτική: τουτέστιν προσωρινή ελάττωση του μεγέθους των ινομυωμάτων και εξ αυτού του λόγου υποχώρηση των συμπτωμάτων. Αυτό επιτυγχάνεται φαρμακευτικά με ορμονοθεραπεία και επιλέγεται για γυναίκες με μονήρη ή πολλαπλά ινομυώματα και έντονα συμπτώματα που δεν επιθυμούν χειρουργείο, είτε προεμμηνοπαυσιακά για λίγους μήνες έως ότου επέλθει η εμμηνόπαυση, είτε ως προεγχειρητική αγωγή για τη συρρίκνωση των ινομυωμάτων και τη διευκόλυνση της χειρουργικής επέμβασης. Μετά πάντως την ολοκλήρωση της ¨θεραπείας¨, σε άλλοτε άλλο χρόνο, η νόσος υποτροπιάζει.
  3.  Μόνιμα Θεραπευτική: Έχει δυο στόχους είτε α) να ελαττώσει το μέγεθος των ινομυωμάτων και εξ αυτού του λόγου να υποχωρήσουν τα συμπτώματα ή β) να εκριζώσει το πρόβλημα. Το ποιά μέθοδος τελικά θα επιλεγεί επηρεάζεται από κριτήρια όπως ο αριθμός, η θέση και το μέγεθος των ινομυωμάτων, την πιθανότητα κακοήθειας και την επιθυμία διατήρησης της μήτρας ή της γονιμότητας. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν ορισμένες ελάχιστα επεμβατικές θεραπείες που μπορούν να εφαρμοστούν σε γυναίκες οι οποίες δεν ανταποκρίνονται στη φαρμακευτική θεραπεία και δεν επιθυμούν να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση. Οι υποτροπές είναι σχετικά συχνές και δεν ενδείκνυνται για γυναίκες που θέλουν να τεκνοποιήσουν. Αυτές είναι η θερμική καταστροφή των ινομυωμάτων με εστιασμένα υπερηχητικά κύματα ή με ραδιοσυχνότητες και ο εμβολισμός των ινομυωμάτων με απόφραξη των αρτηριών τους γεγονός που επιφέρει τη νέκρωσή τους. Στην δεύτερη κατηγορία ανήκουν οι κλασικές επεμβατικές θεραπείες των ινομυωμάτων δηλαδή η εκπυρήνιση (ή ινομυοματεκτομή) όπου αφαιρείται μόνο το ή τα ινομυώματα χωρίς να βλάπτεται ο πέριξ αυτών υγιής ιστός της μήτρας ή η υστερεκτομή, όπου αφαιρείται ολόκληρη η ινομυοματώδης μήτρα. Η χειρουργική μέθοδος που επιλέγεται για την εφαρμογή των κλασικών επεμβατικών θεραπειών εξαρτάται από το κάθε περιστατικό και είναι η λαπαροτομία, η επεμβατική λαπαροσκόπηση ή υστεροσκόπιση.  
Sending
User Review
5 (10 votes)

Συχνές ερωτήσεις

Πρέπει να παρακολουθούνται τα ινομυώματα;

Τα ινομυώματα, επειδή έχουν την τάση να αυξάνουν προοδευτικά τόσο σε μέγεθος όσο και σε αριθμό, θα πρέπει τακτικά να παρακολουθούνται. Εάν δεν μεγαλώσουν αιφνίδια, από τη στιγμή που πρώτοανακαλύπτονται έως μια επόμενη εξέταση ορισμένους μήνες αργότερα, τότε επαρκεί ο ετήσιος περιοδικός τους έλεγχος δια της κλινικής και υπερηχογραφικής γυναικολογικής εξέτασης.

Μπορεί να προκύψει καρκίνος από ένα ινομύωμα;

Συχνός είναι ο προβληματισμός των γυναικών για το εάν τα ινομυώματα μπορούν να μεταλλαχθούν σε καρκίνο. Σύμφωνα με την διεθνή βιβλιογραφία ένας σπάνιος καρκίνος του μυομητρίου, το λειομυοσάρκωμα, παρουσιάζεται σε ποσοστό 0,1% έως 0,5% των γυναικών με ινομυώματα. Ωστόσο οι γνώμες των ερευνητών διίστανται στο κατά πόσο ο καρκίνος αυτός προέρχεται από την κακοήθη μετάλλαξη ενός καλοήθους ινομυώματος ή όχι. Πάντως μια ξαφνική αύξηση του μεγέθους ενός ινομυώματος, ιδιαίτερα μετά την εμμηνόπαυση, είναι ανησυχητικό εύρημα και θα πρέπει να διερευνάται.

Τι συμβαίνει εάν δεν αφαιρεθούν τα ινομυώματα;

Επειδή οι όγκοι αυτοί με την πάροδο των ετών καταλαμβάνουν σταδιακά τη μήτρα, η νόσος χειροτερεύει και τα συμπτώματα επιδεινώνονται ή/και εμφανίζονται οξέα επεισόδια που είναι απαραίτητο να αντιμετωπιστούν επειγόντως (π.χ.συστροφή ενός μισχωτού ινομυώματος). Η χρόνια επίσης συμπτωματολογία επιβαρύνει τη ζωή της γυναίκας επηρεάζοντας την καθημερινότητά της (πόνος, παρατεταμένη περίοδος), την οικογενειακή της κατάσταση (υπογονιμότητα), αλλά και την επαγγελματική της (συχνές αναρρωτικές άδειες) επιτυχία.

Εξωσωματική Γονιμοποίηση

Εξωσωματική Γονιμοποίηση

Επισκεφθείτε το ανανεωμένο μου site

Τι είναι η Εξωσωματική Γονιμοποίηση

  Η εξωσωματική γονιμοποίηση (IVF, In Vitro Fertilization) είναι μια εκ των τριών μεθόδων ιατρικώς υποβοηθούμενης γονιμοποίησης που εφαρμόζονται σήμερα. Οι δυο άλλες μέθοδοι είναι η πρόκληση ωορρηξίας για προγραμματισμένη επαφή και η σπερματέγχυση.

  Κατά την εξωσωματική γονιμοποίηση το ωάριο γονιμοποιείται απ΄ το σπερματοζωάριο έξω από το σώμα της γυναίκας (στο εργαστή­ριο) όταν η διαδικασία αυτή, για διάφορους λόγους, αδυνατεί να πραγματοποιηθεί στο φυσικό της περιβάλλον, δηλαδή στη σάλπιγγα της γυναίκας.

Πώς Πραγματοποιείται η Εξωσωματική Γονιμοποίηση

  Η διαδικασία ξεκινά με την συλλογή ωάριων από τις ωοθήκες της γυναίκας (ωοληψία) τα οποία στη συνέχεια έρχονται, μέσα σε ειδικά δοχεία στο εργα­στήριο, σε επαφή για 2 έως 6 ημέρες με τα σπερματοζωάρια που λαμβάνονται από τον άνδρα.  Τα ωάρια που τελικά θα γονιμοποιηθούν μεταφέρονται, με τη βοήθεια καθετήρα από τον γυναικολόγο, στη κοιλότητα της μήτρας.

  Πέραν του σημείου αυτού παύει η έξωθεν παρέμβαση όποτε εφόσον τα, εκτός του σώματος, γονιμοποιημένα ωάρια προσκολληθούν και διεισδύσουν (εμφυτευθούν) στο τοίχωμα (ενδομήτριο) της κοιλότητας της μήτρας, το οποίο παρέχει τα συστατικά και το περιβάλλον για την ανάπτυξη του εμβρύου, επιτυγχάνεται  «σύλληψη» και εξελίσσεται η εγκυμοσύνη.

Πότε επιλέγεται η Εξωσωματική Γονιμοποίηση ως μέθοδος αναπαραγωγής

  Η εξωσωματική γονιμοποίηση, συνήθως, επιλέγεται ως μέθοδος υποβοηθούμενης αναπαραγωγής στα υπογόνιμα ζευγάρια εφόσον είτε οι δυο άλλες, λιγότερο παρεμβατικές, μέθοδοι υποβοηθούμενης γονιμοποίησης αποτύχουν ή όταν αυτές δεν ενδείκνυνται.

  Ως υπογόνιμο χαρακτηρίζεται το ζεύγος που αδυνατεί να επιτύχει σύλληψη έπειτα από ένα τουλάχιστον έτος τακτικών σεξουαλικών επαφών χωρίς αντισυλληπτική προστασία. Η υπογονιμότατα δεν πρέπει να ταυτίζεται με την ¨στειρότητα¨ που είναι η βιολογικώς απόλυτη (κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες) αδυναμία τεκνοποίησης.

Αίτια υπογονιμότητας που ωθούν στην επιλογή της Εξωσωματικής Γονιμοποίησης

  Σήμερα ένα ποσοστό 20% των ζευγαριών, εξ αιτίας ποικίλων παραγόντων, εμφανίζει κάποιου τύπου  διαταραχή της γονιμότητας που αφορά τον ένα εκ των δυο ή και του δύο συντρόφους. Τα συνηθέστερα  αίτια υπογονιμότητας που αναγκάζουν το ζεύγος να προσφύγει στην εξωσωματική γονιμοποίηση είναι:

  1. Συγγενείς, επίκτητες παθήσεις ή χειρουργικές επεμβάσεις που επηρεάζουν την ανατομική αρτιότητα των οργάνων του αναπαραγωγικού συστήματος του ανθρώπου παρακωλύοντας τη διαβατότητα των οδών κίνησης των ωαρίων ή των σπερματοζωαρίων αποτρέποντας έτσι την συνεύρεσή τους όπως συμβαίνει για παράδειγμα στη συγγενή έλλειψη σπερματικών πόρων, την προστατίτιδα, τη βασεκτομή, την προστατεκτομή, την ενδομητρίωση, σε υδροσάλπιγγες, την αφαίρεση των σαλπίγγων κ.α.                                        
  2. Εξωγενείς ή ενδογενείς παράγοντες που διαταράσσουν την λειτουργικότητα των ωοθηκών και των όρχεων και κατ΄ επέκταση την ποσότητα ή την ποιότητα (ωριμότητα) των παραγόμενων ωαρίων και σπερματοζωαρίων όπως φάρμακα, χημειοθεραπεία, τοξικές ουσίες, ακτινοβολία, χρωμοσωμικές (σύνδρομο Kallman) ή ενδοκρινικές διαταραχές (σύνδρομο πολύκυστικών ωοθηκών, υπερπρολακτιναιμία, ηλικία), φλεγμονώδεις (παρωτίτιδα) ή αυτοάνοσες παθήσεις (π.χ. συστηματικός ερυθηματώδης λύκος), καθώς και διαταραχές του μεταβολισμού (π.χ. γλυκόζης)
  3. Ανεξήγητη Υπογονιμότητα. Σε ποσοστό 25-30% των υπογόνιμων ζευγαριών δεν εντοπίζεται κανένας παράγοντας στον οποίο να αποδίδεται η αδυναμία σύλληψης με αποτέλεσμα η υπογονιμότητα να χαρακτηρίζεται ως ¨αγνώστου αιτιολογίας ¨ και το ζεύγος τελικά να καταφεύγει στη μέθοδο της εξωσωματικής γονιμοποίησης.

Άλλοι λόγοι που  ωθούν στην επιλογή της Εξωσωματικής Γονιμοποίησης

  1. Όταν παρίσταται ανάγκη διάγνωσης ανωμαλιών του εμβρύου πριν εγκατασταθεί (επιβεβαιωθεί) η εγκυμοσύνη˙ πριν δηλαδή από την εμφύτευσή του στη μήτρα (προεμφυτευτική διάγνωση) όπως σε: α) ζευγάρια που έχουν οικογενειακό ιστορικό κληρονομικής νόσου (π.χ. β-μεσογειακή αναι­μία), β) ζευγάρια που πρέπει να επιλέξουν το φύλο του εμβρύου με σκοπό να αποτρέψουν μια ασθένεια που σχετίζεται με αυτό (φυλοσύνδετα νοσήματα), γ) ζευγάρια που έχουν ήδη ένα παιδί με ανίατη ασθένεια και χρειάζονται συμβατά κύτταρα από ένα δεύτερο υγιές παιδί για να θεραπεύσουν το πρώτο.
  2. Όταν επιδιώκεται η διατήρηση της γονιμότητας γυναικών που θα υποβληθούν σε χημειο/ακτινο θεραπεία ή επέμβαση που πρόκειται να επιφέρει καταστροφή των ωοθηκών, αλλά και γυναικών που επιθυμούν να αναβάλουν την απόκτηση παιδιού για το μέλλον όποτε, εκ των προτέρων, λαμβάνονται και καταψύχονται ωάρια για μελλοντική εξωσωματική γονιμοποίηση.
  3. Όταν επιζητείται η τεκνοποίηση από ζευγάρια όπου η γυναίκα έχει την μήτρα της, επομένως μπορεί να επιτευχθεί «σύλληψη», όμως: α) είτε η γυναίκα του ζεύγους δεν έχει ωάρια (π.χ. σύνδρομο Turner, εμμηνόπαυση), ή τα δικά της ωάρια παρουσιάζουν κακή ποιότητα (π.χ. κλιμακτήριος), β) είτε ο άνδρας του ζεύγους δεν έχει σπερματοζωάρια ή η ποιότητα του σπέρματος δεν είναι φυσιολογική (π.χ. σύνδρομο Klinefelter, Down, κρυψορχία) συνεπώς καταφεύγουν στη δωρεά ωαρίων, σπερματοζωαρίων ή και των δύο και το προκύπτον με τη διαδικασία της εξωσωματικής γονιμοποίησης γονιμοποιημένο ωάριο ή/και έμβρυο μεταφέρεται στην μήτρα της γυναίκας.
  4. Όταν υπάρχει επιθυμία απόκτησης παιδιού υπό συνθήκες ¨στειρότητας¨, επί παραδείγματι από γυναίκες που δεν μπορούν να εγκυμονήσουν διότι δεν έχουν μήτρα (υστερεκτομή) ή από ομοφυλόφιλα ζευγάρια (άνδρες), ως εκ τούτου επιλέγεται η παρένθετη κύηση ως μέθοδος αναπαραγωγής με εξωσωματική γονιμοποίηση των δικών τους ή/και ξένων ωαρίων.
Sending
User Review
5 (11 votes)

Συχνές ερωτήσεις

1. Είναι η εξωσωματική γονιμοποίηση επιβαρυντική για την υγεία μου;

Γενικώς η εξωσωματική γονιμοποίηση είναι ακίνδυνη.
  Ο φόβος ορισμένων γυναικών ότι η φαρμακευτική διέγερση των ωοθηκών ενδέχεται να εξαντλήσει τα αποθέματα των ωαρίων τους είναι απλώς αβάσιμος.
  Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται δεν είναι καρκινογόνα και ο κίνδυνος η εξωσωματική γονιμοποίηση να συνδέεται με γυναικολογικούς καρκίνους (ωοθήκης, μήτρας, μαστού) είναι ακριβώς ο ίδιος με εκείνον του γενικού πληθυ­σμού.
  Το ποσοστό επιπλοκής, από την αναισθησία ή και την ίδια τη επέμβαση, κατά τη συλλογή ωαρίων είναι το ίδιο με εκείνο οποιασδήποτε άλλης ολιγόλεπτης χειρουργικής επέμβασης και είναι ελάχιστο.
  Όσον αφορά την σοβαρότερη των επιπλοκών της εξωσωματικής γονιμοποίησης που ονομάζεται σύνδρομο υπερδιέγερσης των ωοθη­κών η συχνότητα εμφάνισής της είναι μόνο 1% και το ποσοστό των γυναικών που θα χρειαστεί νοσήλια λόγω αυτής είναι ακόμη χαμηλότερο.

2. Είναι επώδυνη η διαδικασία;

Όχι. Η διέγερση των ωοθηκών μπορεί να προκαλέσει ήπια δυσφορία (πόνο όπως της περιόδου χαμη­λά στην κοιλιά), η δε ωοληψία δεν προκαλεί πόνο διότι πραγματοποιείται υπό μέθη (με αναισθησία η οποία δεν είναι πλήρης όπως αυτή που εκτελείται στις τυπικές χειρουργικές επεμβάσεις).

3. Πόσες φορές μπορώ να επαναλάβω τον κύκλο της εξωσωματικής γονιμοποίησης;

Αν και δεν τίθεται κάποιο όριο στον αριθμό των προσπαθειών ωστόσο υπάρχουν πολλές παράμετροι που τον επηρεάζουν (η ηλικία, η ανταπόκριση σε προηγούμενους κύκλους εξωσωματικής, οι οικονομικές επιπτώσεις κ.α.). Επίσης οι υπερβολικές απόπειρες εξωσωματικής γονιμοποίησης ενδέχεται να μειώσουν την πιθανότητα εγκυμοσύνης. Στις περισσότερες των περιπτώσεων, η εξωσωματική γονιμοποίηση επαναλαμβάνεται 3-4 φορές.

4. Πόσο καιρό πρέπει να περιμένω μεταξύ των προσπαθειών;

Δεν υπάρχει στατιστικά σημαντική διαφορά στα ποσοστά επιτυχίας μεταξύ των προσπαθειών που έχουν πραγματοποιηθεί διαδοχικά κι εκείνων μετά την παρέλευση κάποιου χρονικού διαστήματος. Ως εκ τούτου, εναπόκειται εξ ολοκλήρου στο ζευγάρι να αποφασίσει πόσο καιρό θέλει να περιμένει μέχρι να ξαναπροσπαθήσει. Πάντως μετά από μια αρχική αποτυχία εξωσωματικής γονιμοποίησης ίσως χρειαστεί να περάσουν κάποιοι μήνες (ένας τουλάχιστον πλήρης εμμηνορροϊκός κύκλος),  για να ¨επουλωθεί¨ κυρίως το συναισθηματικό τραύμα, πριν από μια επόμενη προσπάθεια.

5. Θα είναι υγιές το παιδί μου;

Μέχρι σήμερα έχουν γεννηθεί περισσότερα από 6.000.000 παιδιά με εξωσωματική γονιμοποίηση και οι επιδημιολογικές μελέτες δείχνουν πως δεν υπάρχει για τα παιδιά αυτά στατιστικά σημαντική αύξηση στη συχνότητα εμφάνισης διαταραχών της ανάπτυξης, σωματικής ή ψυχικής, σε σχέση με τα παιδιά της φυσικής σύλληψης ούτε παρουσιάζουν αυξημένη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου στο μέλλον. Οι λιγοστές παρενέργειες της εξωσωματικής γονιμοποί­ησης κατά κανόνα αφορούν τη μητέρα και όχι το έμβρυο.

6. Ποια είναι τα ποσοστά επιτυχίας της εξωσωματικής γονιμοποίησης;

Δυστυχώς, δεν επιτυγχάνουν όλες οι προσπάθειες εξωσωματικής. Τα καλύτερα ποσοστά επιτυχίας τα έχουν οι γυναίκες μέχρι 37 ετών (έως και 62%), τα οποία ωστόσο μειώνονται προοδευτικά  με την αύξηση της ηλικίας τους, κατά τρόπο ώστε μία γυναίκα στα 45 της έτη να έχει μικρότερη του 8% πιθανότητα εγκυμοσύνης με εξωσωματική γονιμοποίηση.

Κοροναϊός και Εγκυμοσύνη

Επισκεφθείτε το ανανεωμένο μου site

Οι ακόλουθες συμβουλές σχετικά με τον κοροναϊό παρέχονται βασιζόμενες στη σύνθεση των έως τώρα διαθέσιμων στοιχείων, πρακτικών και συμβουλών εμπειρογνωμόνων με σκοπό την παροχή ασφαλούς πληροφόρησης στις έγκυες γυναίκες. Λάβετε υπόψη σας ότι η κατάσταση αυτή είναι εξελισσόμενη και ότι νέες πληροφορίες είναι διαθέσιμες καθημερινά.

Γενικά

Ετυμολογικά η ονομασία του ιού προέρχεται από το σύνθετο αγγλικό ουσιαστικό «coronavirus» τουτέστιν: «corona» = ελληνιστί κορόνα, στέμμα (κι όχι κορώνη το στριφτό δηλαδή αντικείμενο σαν το ράμφος της κουρούνας) και «virus» = «ιός». Ο κοροναϊός (SARS-COV-2) είναι ένα νέο στέλεχος των κοροναϊών που μέχρι σήμερα δεν είχε απομονωθεί στον άνθρωπο. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην πόλη Wuhan της επαρχίας Hubei της Κίνας. Έκτοτε η Κίνα παραμένει η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό προσβεβλημένων ατόμων. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, η Ιταλία και η Ισπανία είναι οι πλέον πληγείσες χώρες αλλά η κατάσταση αυτή μεταβάλλεται φυσικά γρήγορα. Άλλες λοιμώξεις από κοροναϊούς που προσβάλουν τον άνθρωπο είναι το κοινό κρυολόγημα (HCoV 229E, NL63, OC43 και HKU1), το αναπνευστικό σύνδρομο της Μέσης Ανατολής (MERS-CoV) και το σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο (SARS-CoV).

Μετάδοση της μόλυνσης (COVID-19)

Στις περισσότερες περιπτώσεις σε παγκόσμια κλίμακα ο κοροναϊός φαίνεται πως μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο τόσο μέσω της αναπνευστικής οδού (φτέρνισμα βήχας), όσο και δια της επαφής με μολυσμένα αντικείμενα (μαχαιροπήρουνα, πόμολα κ.α.) ή δια των κοπράνων με συνέπεια να εξαπλώνεται εύκολα και γρήγορα.

Στοιχεία για την εγκυμοσύνη

Συμπτώματα στη έγκυο

Η μεγάλη πλειοψηφία των εγκύων γυναικών παρουσιάζουν ήπια ή μέτρια συμπτωματολογία με εκδηλώσεις τυπικές του κοινού κρυολογήματος ή της γρίπης (πονοκέφαλος, καταρροή, πονόλαιμος, κακουχία). Βήχας,  πυρετός ή/και δύσπνοια μπορεί επίσης να εμφανιστούν. Οι σοβαρές επιπλοκές της ίωσης από κοροναϊό όπως η πνευμονία και η έντονη υποξία παρουσιάζονται κυρίως σε έγκυες με χρόνιες παθήσεις όπως ο διαβήτης, ο καρκίνος και η χρόνια πνευμονική νόσος, καθώς και στις ανοσοκατασταλμένες. Ορισμένες δε έγκυες ενδέχεται να είναι απολύτως ασυμπτωματικές.

Αναφορικά με την κύηση

Δεν υπάρχουν επί του παρόντος στοιχεία που να υποδηλώνουν αυξημένο κίνδυνο αποβολής ή πρόωρου τοκετού που σχετίζονται με μόλυνση από τον κοροναϊό. Επίσης η γνώμη των ειδικών είναι ότι το έμβρυο είναι μάλλον απίθανο να μολυνθεί κατά τη διάρκεια της κύησης. Μία πρόσφατη έρευνα (Chen et al), όπου ελέγχθηκαν το αμνιακό υγρό, το αίμα του ομφάλιου λώρου, ο πλακούντας, και τα νεογνά σε μητέρες που είχαν μολυνθεί από τον ιό κατέδειξε ότι όλα τα δείγματα είχαν αρνητικό για τον κοροναϊό αποτέλεσμα. Έτσι επειδή δεν υπάρχουν ενδείξεις ενδομήτριας μόλυνσης του εμβρύου, θεωρείται απίθανο ότι θα υπάρξουν συγγενείς ανωμαλίες που θα επηρεάσουν την ανατομική ή νοητική αρτιότητα του ατόμου που θα γεννηθεί. Στην ίδια τέλος έρευνα ελέγχτηκε επίσης και το μητρικό γάλα όπου κι εκεί τα δείγματα ήταν αρνητικά με συνέπεια να θεωρείται ότι το νεογνό δεν μολύνεται ούτε κατά τον θηλασμό.  Πάντως, λόγω του μικρού αριθμού των περιστατικών, δεν υπάρχουν ακόμη αρκετά δεδομένα και θα πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί σε σχέση με τα στοιχεία που ανακοινώνονται.

Συχνές ερωτήσεις

Μπορώ να εργαστώ εάν είμαι έγκυος ;

Σε περιβάλλον που υπάρχει συναναστροφή με το κοινό θα πρέπει να αποφεύγεται η εργασία.

Γιατί οι έγκυες κατατάσσονται στις ευπαθείς ομάδες ;

Αν και βάσει των στοιχείων που υπάρχουν μέχρι στιγμής οι έγκυες γυναίκες δεν έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να προσβληθούν από κοροναϊό σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό ή και να νοσήσουν ποιο σοβαρά, ωστόσο επειδή αφενός μεν η κύηση προκαλεί καταστολή του ανοσοποιητικού συστήματος και αφετέρου επειδή και για άλλες ιογενείς αναπνευστικές λοιμώξεις οι έγκυες παρουσιάζουν υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης σοβαρών επιπλοκών γι αυτό και κατατάσσονται προληπτικά στις ευπαθείς ομάδες.

Ποια επίδραση έχει η μόλυνση από τον κοροναϊό στις έγκυες ;

Αναμένεται ότι η μεγάλη πλειοψηφία των εγκύων γυναικών θα παρουσιάσει μόνο ήπια ή μέτρια συμπτώματα παρόμοια με αυτά του κρύου κρυολογήματος ή της γρίπης.

Ποια επίδραση έχει ο κοροναϊός στην εγκυμοσύνη μου;

Δεν υπάρχουν στοιχεία που να υποδηλώνουν αυξημένο κίνδυνο αποβολής ή προώρου τοκετού για τις μολυσμένες έγκυες.

Θα μπορούσα να μεταδώσω τον κοροναϊό στο μωρό μου εάν μολυνθώ ;

Προς το παρόν, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες αναφορές θετικών εγκύων που έχουν μολύνει με τον ιό το έμβρυο.

Θα μπορέσω να θηλάσω το μωρό μου εάν υπάρχει υποψία ή επιβεβαιωμένη μόλυνσή μου από κοροναϊό ;

Ναι. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ο ιός μπορεί να μεταδοθεί στο νεογνό απ΄το μητρικό γάλα. Το νεογνό κινδυνεύει να μολυνθεί δια της επαφής του με μολυσμένα αντικείμενα (χέρια, θήλαστρα) ή σταγονίδια (φτέρνισμα, βήχας).
Εάν θηλάζετε το μωρό σας, συνιστώνται οι ακόλουθες προφυλάξεις:
· Επιμελές πλύσιμο των χεριών πριν αγγίξετε το μωρό, το θήλαστρο ή το μπιμπερό,
· Αποφύγετε το βήχα ή το φτέρνισμα ενώ θηλάζετε το μωρό σας,
· Φοράτε μάσκα προσώπου κατά το θηλασμό.

Sending
User Review
5 (20 votes)

Σεξουαλικά Μεταδιδόμενα Νοσήματα

Επισκεφθείτε το ανανεωμένο μου site

Γενικά στοιχεία για τα Σεξουαλικά Μεταδιδόμενα Νοσήματα

   Θεωρείται ότι υπάρχουν 50 διαφορετικά είδη Σεξουαλικά Μεταδιδόμενων Νοσημάτων (Σ.Μ.Ν.) (αφροδίσια νοσήματα) τα οποία στην πλειονότητά τους είναι εύκολα αντιμετωπίσιμα και ιάσιμα, ορισμένα ωστόσο ενδέχεται να αποδειχθούν εξαιρετικά επικίνδυνα, αφού μπορεί να αποτελέσουν αιτία αποβολών, στειρότητας, σπανιότατα ακόμη και θανάτου.   

   Τα περισσότερα Σεξουαλικά Μεταδιδόμενα Νοσήματα εκδηλώνονται με παρόμοια συμπτωματολογία όπως κνησμό (φαγούρα), ασυνήθιστη έκκριση υγρών από τον κόλπο ή την ουρήθρα, κάψιμο κατά τη σεξουαλική επαφή ή την ούρηση, πόνο, εξανθήματα, εξογκώματα ή πληγές στην περιοχή των γεννητικών οργάνων ή γύρω από αυτά. Συχνά η προσβολή δεν γίνεται αντιληπτή καθώς τα συμπτώματα είτε καθυστερούν να εμφανιστούν, είναι ήπια ή και ανύπαρκτα. Εκτιμάται ότι το ήμισυ των προσβαλλόμενων ατόμων ανήκει στην ηλικιακή ομάδα των 15-24 ετών.

   Ο σεξουαλικός σύντροφος θα πρέπει επίσης να ελέγχεται και συχνά λαμβάνει κι αυτός θεραπεία.

Τα 10 συνηθέστερα Σεξουαλικά Μεταδιδόμενα Νοσήματα

   Χλαμύδια

Πρόκειται για βακτηριακή λοίμωξη από το μικρόβιο Chlamydia trachomatis πού δεν υπάρχει φυσιολογικά στον κόλπο. Το μικρόβιο αυτό μεταδίδεται με κάθε μορφής σεξουαλική επαφή. Εγκαθίσταται στον τράχηλο της μήτρας απ’ όπου μπορεί να “μετακινηθεί” προς το εσωτερικό της και τις σάλπιγγες, προκαλώντας τοπική φλεγμονή η οποία ενδέχεται να οδηγήσει σε υπογονιμότητα ή/και εξωμήτρια κύηση. Μεταδίδεται και από τη μολυσμένη μητέρα στο νεογνό κατά τη διάρκεια του φυσιολογικού τοκετού. Τα συμπτώματα είναι όμοια με αυτά άλλων Σ.Μ.Ν.: έκκριση υγρών, τσούξιμο κατά την ούρηση κ.α. Τόσο η ασθενής όσο και ο σεξουαλικός σύντροφος πρέπει να λάβουν φαρμακευτική θεραπεία.

   Γονόρροια (βλεννόρροια)

Είναι επίσης βακτηριακή μόλυνση. Προκαλείται από το μικρόβιο Ναϊσσέρια της γονόρροιας πού δεν αποτελεί μέρος της φυσιολογικής χλωρίδας του κόλπου. Τα συμπτώματα είναι συνήθως ήπια και πολλές γυναίκες τα παρερμηνεύουν ως κολπίτιδα από κοινά βακτήρια. Η νόσος μπορεί να έχει σημαντικές επιπτώσεις εάν δε ληφθεί έγκαιρα φαρμακευτική θεραπεία. Το μικρόβιο εγκαθίσταται συνήθως στην ουρήθρα, το ορθό, τον τράχηλο της μήτρας αλλά και στο λάρυγγα. Υπάρχει περίπτωση να μολυνθούν και τα νεογνά κατά τη διάρκεια του φυσιολογικού τοκετού εφόσον νοσεί η μητέρα.

   Σύφιλη

Οφείλεται κι αυτή σε βακτήριο (treponema pallidum). Επειδή συναντάται σπάνια πλέον και εφόσον μιμείται πολλά από τα συμπτώματα άλλων Σ.Μ.Ν. η διάγνωσή της είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Ξεκινά με την εμφάνιση μιας ανώδυνης μικροσκοπικής πληγής στα γεννητικά όργανα (έλκος) το οποίο μπορεί να περάσει εντελώς απαρατήρητο. Η νόσος παραμείνει ασυμπτωματική (σε λανθάνουσα κατάσταση) για πολλά (10 έως 20) έτη ωστόσο το βακτήριο της σύφιλης επιτίθεται στα εσωτερικά όργανα, τους μύες, την καρδιά, τον εγκέφαλο, τα νεύρα, τα μάτια και τις αρθρώσεις, διέρχεται τον πλακούντα προσβάλλοντας και το έμβρυο. Η αντιμετώπιση είναι φαρμακευτική.

   Τριχομονάδες

Το πρωτόζωο trichomonas vaginalis, το οποίο προσβάλει τον κόλπο ή/και την ουρήθρα, είναι ο υπεύθυνος παράγοντας. Τα συνηθέστερα συμπτώματα είναι τα υδαρή κιτρινωπά δύσοσμα υγρά, ο κνησμός και ο τοπικός ερεθισμός. Μεταδίδεται με τη σεξουαλική επαφή η γυναίκα ωστόσο είναι δυνατόν να μολυνθεί από πισινές ή μπανιέρες, από πετσέτες ή μαγιό. Τόσο η ασθενής όσο και ο σεξουαλικός σύντροφος πρέπει να λάβουν φαρμακευτική θεραπεία.

   Κονδυλώματα

Είναι ιογενής μόλυνση. Ο HPV ιός αποτελεί μια από τις συχνότερες σεξουαλικά μεταδιδόμενες μολύνσεις στις μέρες μας. Οι περισσότεροι φορείς του ιού είναι ασυμπτωματικοί, όμως ο ιός μεταδίδεται πολύ εύκολα με κάθε τύπο σεξουαλικής επαφής και είναι υπεύθυνος για ποικίλες κλινικές εκδηλώσεις στα γεννητικά όργανα, υπό τη μορφή κονδυλωμάτων (αιδοίο / κόλπος / περίνεο / εφήβαιο) έως και κυτταρικών αλλοιώσεων (δυσπλασίες ή/και καρκίνος) στον τράχηλο της μήτρας, τον πρωκτό, ακόμη και τον λάρυγγα. Ο σεξουαλικός σύντροφος θα πρέπει πάντα να ελέγχεται. Ο ιός μεταδίδεται επίσης και από τη μολυσμένη μητέρα στο νεογνό κατά τη διάρκεια του φυσιολογικού τοκετού. Η θεραπεία είναι είτε φαρμακευτική ή χειρουργική. Ο προφυλακτικός εμβολιασμός έναντι του HPV ιού συστήνεται για όλα τα νεαρά άτομα ανεξαρτήτως του φύλου.

    Έρπης των γεννητικών οργάνων

Πρόκειται επίσης για ιογενή λοίμωξη. Μεταδίδεται με κάθε μορφή σεξουαλικής επαφής. Προκαλεί μικρές επώδυνες πληγές στα γεννητικά όργανα (ή/και το στόμα). Τα συμπτώματα εμφανίζονται περιοδικά παρουσιάζοντας εξάρσεις και υφέσεις. Δεν υπάρχει “μόνιμη” θεραπεία (παρά μόνο φαρμακευτική, ανακουφιστική των συμπτωμάτων) και μπορεί να μεταδοθεί ακόμη κι όταν δεν υπάρχουν συμπτώματα, όπως επίσης και από τη μητέρα στο νεογνό κατά τη διάρκεια του φυσιολογικού τοκετού εάν νοσεί η μητέρα.

   Ηπατίτιδα

Οι ιογενείς ηπατίτιδες Β και C συγκαταλέγονται στα Σεξουαλικά Μεταδιδόμενα Νοσήματα. Η ηπατίτιδα Β μεταδίδεται τόσο με τα σωματικά υγρά όσο και με το αίμα, ενώ η C συχνότερα με το αίμα. Η μόλυνση από τους ιούς αυτούς μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά (έως και θανατηφόρα) προβλήματα από το ήπαρ, καθιστώντας έτσι την νόσο ένα από τα πιο επικίνδυνα Σ.Μ.Ν. Εκδηλώνεται με γενικευμένη, άτυπη συμπτωματολογία (κούραση, ανορεξία, φαγούρα, κοιλιακό πόνο, απώλεια βάρους κ.α.). Οι θετικές για ηπατίτιδα Β γυναίκες και αυτές με πρόσφατη λοίμωξη κατά το τρίτο τρίμηνο της κύησης ενδέχεται να μεταδώσουν τη μόλυνση στο νεογνό, ενώ μικρότερο ποσοστό θετικών για ηπατίτιδα C γυναικών μεταδίδει κατά τον τοκετό τη νόσο. Μόνο συμπτωματική φαρμακευτική θεραπεία διατίθεται για τη νόσο αλλά και προφυλακτικός εμβολιασμός.

   AIDS

Η μόλυνση από τον ιό HIV δε θεραπεύεται και οδηγεί τελικά στο θάνατο. Αν και το AIDS δεν αποτελεί ένα από τα συχνότερα Σεξουαλικά Μεταδιδόμενα Νοσήματα είναι σίγουρα το πιο σοβαρό. Άτομα προσβεβλημένα από άλλα Σ.Μ.Ν. που προκαλούν πληγές και εκδορές, έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να προσβληθούν και από AIDS. Τα συμπτώματα της νόσου καθυστερούν (από λίγες εβδομάδες έως και 15 έτη) να παρουσιαστούν και είναι γενικευμένα και άτυπα με πιο συνηθισμένα τον πυρετό, τον πονόλαιμο, τη διόγκωση των λεμφαδένων, την εύκολη κόπωση, την απώλεια βάρους, την επιρρέπεια στις λοιμώξεις κ.α. Η χορήγηση κατάλληλων φαρμακευτικών σκευασμάτων στη μητέρα, κατά την διάρκεια της κύησης, και στο νεογνό, κατά τη διάρκεια και μετά τον τοκετό, άλλα και η διενέργεια καισαρικής τομής καθώς και η αποφυγή του θηλασμού έχουν περιορίσει σημαντικά τον κίνδυνο μετάδοσης του ίου στο νεογνό. Μόνο συμπτωματική φαρμακευτική θεραπεία διατίθεται για τη νόσο.

   Κυτταρομεγαλοϊός

Μεταδίδεται κι αυτός με τη στενή επαφή (φιλί, σεξουαλική επαφή). Εκτιμάται ότι το 70-80% των ενηλίκων έχει μολυνθεί απ΄ αυτόν (συχνότερα οι γυναίκες). Με πολύ μικρή πιθανότητα ενδέχεται να μεταδοθεί από τη μητέρα στο έμβρυο κατά την κύηση, είτε στο νεογνό κατά τον τοκετό ή το θηλασμό. Σπανιότατα προκαλεί ήπια και άτυπα (χαμηλό πυρετό, κούραση, ανορεξία, λεμφαδενίτιδα) συμπτώματα. Δεν υπάρχει “μόνιμη” παρά μόνο ανακουφιστική, των συμπτωμάτων, φαρμακευτική θεραπεία.

   Φθειρίαση των γεννητικών οργάνων

Οι ψείρες (παρασιτικά έντομα) ζουν και αναπαράγονται στις τρίχες του εφήβαιου και μεταδίδονται τόσο δια της σεξουαλικής επαφής αλλά και με πετσέτες, εσώρουχα, μαγιό. Είναι ορατές “δια γυμνού οφθαλμού” κατά την κλινική εξέταση. Δεν είναι επικίνδυνες για την υγεία όμως προκαλούν έντονο κνησμό / ξεσμό με επακόλουθο τον τοπικό ερεθισμό. Η ανταπόκριση των προσβεβλημένων ατόμων είναι άμεση με τοπικά εφαρμοζόμενη φαρμακευτική θεραπεία.

Πρόληψη

   Για την καλύτερη προστασία από τα Σεξουαλικά Μεταδιδόμενα Νοσήματα επιβάλλεται η χρήση ανδρικού προφυλακτικού κατά και σε κάθε σεξουαλική επαφή. Επίσης είναι αναγκαίο τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες να ελέγχονται προληπτικώς περιοδικά.

Πια ΔΕΝ αποτελούν Σεξουαλικά Μεταδιδόμενα Νοσήματα

   Η βακτηριακή και η μυκητιασική κολπίτιδα συχνά, αλλά λανθασμένα, συγκαταλέγονται μεταξύ των Σεξουαλικά Μεταδιδόμενων Νοσημάτων. Οι λοιμώξεις αυτές είναι ουσιαστικά αποτέλεσμα διαταραχής της ισορροπίας της χλωρίδας του κόλπου με συνέπεια τον υπερπολλαπλασιασμό και επικράτηση κάποιων εκ των μικροοργανισμών (στρεπτόκοκκος, σταφυλόκοκκος, αιμόφιλος, μύκητες) εις βάρος των υπολοίπων μικροβίων που φυσιολογικά υπάρχουν στον κόλπο. Προσβάλλονται γυναίκες κάθε ηλικίας, ανεξαρτήτως σεξουαλικής δραστηριότητας, ακόμη κι αυτές που δεν είχαν ποτέ σεξουαλική επαφή και εξ αυτού του λόγου δεν απαιτείται έλεγχος ή θεραπεία και του σεξουαλικού συντρόφου.

Sending
User Review
5 (24 votes)

Το Χάπι Επόμενης Ημέρας – Επείγουσα Αντισύλληψη

Επισκεφθείτε το ανανεωμένο μου site

Το ¨χάπι επόμενης ημέρας¨ αποτελεί την κυρίαρχη εκ των διαθέσιμων μεθόδων επείγουσας αντισύλληψης.

Επείγουσα αντισύλληψη

   Επείγουσα είναι η αντισύλληψη ¨έκτακτης ανάγκης¨ που λαμβάνεται με σκοπό να αποτρέψει μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη μετά από ερωτική συνεύρεση κατά τη διάρκεια των “γόνιμων ημερών” (περί το χρόνο της ωορρηξίας), που μπορεί να προκύψει είτε λόγω επαφής χωρίς προφύλαξη, ή ατυχήματος με το προφυλακτικό (ανδρικό, γυναικείο, κολπικό διάφραγμα) ή παράληψης του αντισυλληπτικού χαπιού ή σε περιπτώσεις βιασμού.

Δύο Μέθοδοι Επείγουσας Αντισύλληψης υπάρχουν

A) Στην πρώτη κατατάσσεται το ¨χάπι επόμενης ημέρας¨ όπου διακρίνουμε τις ακόλουθες τρεις κατηγορίες:

  1. Μέθοδος Yuzpe. Χορηγούνται μεγάλες δόσεις συνηθισμένων αντισυλληπτικών χαπιών που περιέχουν συνδυασμό οιστρογόνου και προγεσταγόνου. Αποτελεί την παλαιότερη από τις διαθέσιμες μέθοδος επείγουσας αντισύλληψης. Απαιτείται η χρήση συγκεκριμένων αντισυλληπτικών σκευασμάτων. Λαμβάνονται συνήθως 2 χάπια μαζί κάθε 12 ώρες για 2 ημέρες εντός 72 ωρών από την επικίνδυνη σεξουαλική επαφή. Ασκεί τη δράση της κυρίως εμποδίζοντας ή καθυστερώντας την ωορρηξία, εάν αυτή δεν έχει συμβεί πριν την επαφή. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε γυναίκες στις οποίες απαγορεύεται η χορήγηση των ¨κλασικών¨ αντισυλληπτικών χαπιών. Έχει τη μικρότερη αποτελεσματικότητα από όλες της μεθόδους.
  2. Σε αυτή την κατηγορία χρησιμοποιούνται δισκία που περιέχουν την ουσία μιφεπριστόνη η οποία δρα κυρίως εμποδίζοντας την εμφύτευση του γονιμοποιημένου ωαρίου στη μήτρα και ως ένα βαθμό αναστέλλοντας την ωορρηξία. Λαμβάνονται συνήθως 10mg της ουσίας εντός 72 ωρών από την χωρίς προφύλαξη επαφή. Αποτελεί την ποιο σπάνια χρησιμοποιούμενη από τις μεθόδους επείγουσας αντισύλληψης.
  3. Στην τρίτη κατηγορία ανήκει το ¨κλασικό¨ τελευταίας γενιάς ¨χάπι επόμενης ημέρας¨. Στην Ελληνική αγορά κυκλοφορούν δύο σκευάσματα που διαφέρουν ως προς την ουσία που περιέχουν, την αποτελεσματικότητα της δράσης τους και ως προς τον χρόνο κατά το οποίο θα πρέπει να ληφθούν ώστε να παρέχουν προστασία (με μέγιστο το διάστημα των πέντε ημερών). Ανάλογα με το σκεύασμα δουν προλαμβάνοντας ή καθυστερώντας την ωορρηξία, εμποδίζοντας τη γονιμοποίηση του ωαρίου ή αποτρέποντας την εμφύτευση του γονιμοποιημένου ωάριου στη μήτρα. Αποτελεί την ποιο συχνά χρησιμοποιούμενη από όλες τις μεθόδους επείγουσας αντισύλληψης.

   Όλα τα ανωτέρω σκευάσματα ενδέχεται να προκαλέσουν κοινές ήπιες και σύντομης διάρκειας παρενέργειες με συνηθέστερες αυτές της αδιαθεσίας, της ναυτίας, του ίλιγγου και σπανιότερες τον πονοκέφαλο, τον πόνο στην κοιλιά, την τάση στους μαστούς, τη διάρροια και τον εμετό. Αν το ¨χάπι¨ προκαλέσει εμετό στις επόμενες δυο ώρες μετά τη κατάποσή του, υπάρχει πιθανότητα να μην απορροφήθηκε από τον οργανισμό και να μη δράσει αποτελεσματικά. Σε αυτήν την περίπτωση θα χρειαστεί να επαναληφθεί η δόση. Η λήψη αντιεμετικού μια ώρα πριν τη λήψη του αντισυλληπτικού ελαττώνει την επίπτωση και την βαρύτητα της ναυτίας.

   Επειδή το ¨χάπι επόμενης ημέρας¨ παρεμβαίνει στο ορμονικό σύστημα της γυναίκας πιθανών να επηρεάσει τον κύκλο της. Ορισμένες γυναίκες παρατηρούν ασυνήθιστες αιμορραγίες στο διάστημα μετά τη λήψη του χαπιού και μέχρι την επόμενή περίοδο. Συνήθως η περίοδος εμφανίζεται τον αναμενόμενο χρόνο, μπορεί όμως να παρουσιαστεί νωρίτερα ή/και να καθυστερήσει μερικές ημέρες. Ορισμένες φορές το αίμα της περιόδου είναι περισσότερο. Μέχρι την εμφάνιση της επόμενης εμμηνόρροιας, συνιστάται οι σεξουαλικές επαφές να πραγματοποιούνται με προφυλακτικό.

   Για να έχει το ¨χάπι επόμενης ημέρας¨ τη μέγιστη αποτελεσματικότητα, (έως 95%) θα πρέπει να λαμβάνεται το συντομότερο δυνατό μετά την “επικίνδυνη” επαφή, αφού η αποτελεσματικότητά του μειώνεται με την πάροδο των ημερών, και όχι αργότερα από 5 ημέρες (ανάλογα και με το σκεύασμα). Ένας πρόσθετος παράγοντας που ελαττώνει την αποτελεσματικότητα του χαπιού είναι το αυξημένο σωματικό βάρος.

   Όλες οι γυναίκες μπορούν να πάρουν το ¨χάπι επόμενης ημέρας¨ ωστόσο θα πρέπει να αναζητείται και η ιατρική συμβουλή καθώς κάποια από τα σκευάσματα μπορεί να αλληλεπιδράσουν με άλλα φάρμακα.

   Από τα ανωτέρω γίνεται αντιληπτό πως το ¨χάπι επόμενης ημέρας¨ δεν υποκαθιστά την κλασική αντισύλληψη, δεν αποτελεί δηλαδή εναλλακτική προς αυτή μέθοδο, αλλά προσωρινό μέτρο και δεν συνιστάται για τακτική χρήση αφού α) δεν παρέχει προστασία για όλο τον κύκλο της γυναίκας, β) έχει μικρότερη αποτελεσματικότητα από μια μόνιμη μέθοδο αντισύλληψης, γ) μπορεί να διαταράξει τον κύκλο της γυναίκας με συνέπεια να αυξήσει τον κίνδυνο σύλληψης στους επόμενους κύκλους και τέλος δ) με την επαναλαμβανόμενη χρήση του ελαττώνεται η αποτελεσματικότητά του.

B) Στην δεύτερη μέθοδο κατατάσσεται το ενδομήτριο σπείραμα ¨spiral¨

   Το γονιμοποιημένο ωάριο εμφυτεύεται στη μήτρα εντός μιας εβδομάδος ή και αργότερα εάν η ωορρηξία δεν έχει πραγματοποιηθεί κατά την επικίνδυνη σεξουαλική επαφή. Εάν το σπιράλ τοποθετηθεί στην κοιλότητα της μήτρας εντός πέντε ημερών μετά την επαφή παρέχει πλήρη προστασία έναντι μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, σε σύγκριση δε με το ¨χάπι επόμενης ημέρας¨ έχει αρκετά μεγαλύτερο ποσοστό αποτελεσματικότητας (έως 99%).

   Το σπιράλ χρησιμοποιείται συνήθως όταν έχει παρέρθει ο χρόνος κατά τον οποίο μπορεί να ληφθεί το ¨χάπι επόμενης ημέρας¨. Αφαιρείται στην επομένη περίοδο, ωστόσο μπορεί και να παραμείνει για αρκετά έτη μιας και δύναται να χρησιμοποιηθεί και ως μέθοδος ¨κλασικής¨ αντισύλληψης. Δεν διαταράσσει τον κύκλο της γυναίκας και επιπρόσθετα μέχρι την έλευση της επόμενης εμμηνόρροιας δεν είναι απαραίτητη η χρήση προφυλακτικού κατά τις σεξουαλικές επαφές. Σπάνια προκαλεί κράμπες κατά την περίοδο ή περιόδους με περισσότερο αίμα.

   Μοναδική αντένδειξη για την τοποθέτηση σπειράματος είναι η ύπαρξη ενεργού πυελικής λοίμωξης.

Γενικές παρατηρήσεις και για τις δύο Μεθόδους Επείγουσας Αντισύλληψης

   Συνήθως δεν απαιτείται κάποιος έλεγχος πριν τη χρήση επείγουσας αντισύλληψης αλλά ούτε μετά από αυτή κάποια ιατρική παρακολούθηση. Ωστόσο γυναίκες με προηγούμενο ιστορικό σαλπιγγίτιδας ή εξωμήτριας εγκυμοσύνης θα πρέπει να αναζητούν ιατρική συμβουλή αφού αμφότερες οι μέθοδοι ενέχουν μικρό κίνδυνο να προκαλέσουν εξωμήτρια κύηση.

   Καμία εκ των μεθόδων επείγουσας αντισύλληψης δεν προστατεύει έναντι των σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων.

   Καμία από τις μεθόδους δεν επηρεάζει τη γονιμότητα της γυναίκας.

   Ολοκληρώνοντας καμία από τις μεθόδους δεν προσφέρει προστασία αν έχει ήδη εμφυτευθεί το γονιμοποιημένο ωάριο στην μήτρα και η εγκυμοσύνη έχει ξεκινήσει, αφού δεν προορίζονται για τερματισμό της κύησης. Η καθυστέρηση της αναμενόμενης περιόδου για περισσότερο από μια εβδομάδα, ή η ασυνήθιστη αιμορραγία κατά τις μέρες της περιόδου θέτει την υποψία εγκυμοσύνης και η γυναίκα θα πρέπει να κάνει ένα τεστ κύησης. Εάν εν τέλει προκύψει εγκυμοσύνη αυτή, εφόσον η γυναίκα το επιθυμεί, μπορεί να συνεχιστεί απρόσκοπτα, ανεξάρτητα από τη μέθοδο επείγουσας αντισύλληψης που χρησιμοποίησε.

Sending
User Review
5 (26 votes)

Παπ τεστ / Τεστ Παπανικολάου

Παπ τεστ

Επισκεφθείτε το ανανεωμένο μου site

Σε τι χρησιμεύει το Παπ τεστ

   Το Παπ τεστ (Τεστ Παπανικολάου) είναι μια εύκολη, σύντομη, ανώδυνη και εξόχως σημαντική προληπτική εξέταση. Με αυτό έγκαιρα εντοπίζονται στα κύτταρα (κυτταρολογική εξέταση) του τραχήλου της μήτρας και του κόλπου δυνητικά επικίνδυνες αλλοιώσεις (δυσπλασίες / προκαρκινικές αλλοιώσεις) η παρουσία των οποίων, υπό ορισμένες συνθήκες και σε μικρό ποσοστό, μπορεί να αποτελέσει έναυσμα για την εμφάνιση κακοήθειας (καρκίνου τραχήλου ή κόλπου). Το Παπ τεστ μπορεί επίσης να ανιχνεύσει διαταραχές των κυττάρων του ενδοτραχήλου και του ενδομήτριου όμως δεν είναι ¨ειδικό¨ για αυτόν τον σκοπό.

   Πέραν των ανωτέρω, διάφορες βακτηριακές, μυκητιασικές και ιογενείς λοιμώξεις ανιχνεύονται επίσης για τις οποίες ωστόσο το Παπ τεστ έχει μικρή ευαισθησία, όποτε η απουσία εντοπισμού τους σε ένα Παπ τεστ δε σημαίνει απαραίτητα πως το άτομο δεν είναι μολυσμένο. Στις περιπτώσεις αυτές, ο γυναικολόγος ενδέχεται να συστήσει εξετάσεις μεγαλύτερης ειδικότητας και ευαισθησίας (άμεση μικροσκοπική εξέταση, καλλιέργεια κολπο/τραχηλικού εκκρίματος κ.α.).

Ηλικία Έναρξης των Ελέγχων

   Επειδή η αιτιολογική σχέση μεταξύ της σεξουαλικά μεταδιδόμενης μόλυνσης από τον HPV ιό και της παρουσίας κυτταρικών αλλοιώσεων έχει πλήρως τεκμηριωθεί, το Παπ τεστ πρέπει να ξεκινά μετά την πρώτη σεξουαλική επαφή μιας και κάθε σεξουαλικά ενεργή γυναίκα διατρέχει κίνδυνο να μολυνθεί από τον ιό αυτό. Ωστόσο δεν είναι απαραίτητος ο έλεγχος για τα δυο πρώτα έτη μετά την έναρξη της σεξουαλικής δραστηριότητας αφού το ανοσοποιητικό σύστημα αντιμετωπίζει επιτυχώς την αρχική μόλυνση με συνέπεια οι προκαρκινικές αλλοιώσεις να χρειάζονται χρόνο έως ότου παρουσιαστούν.

   Επίσης επειδή ο ιός μπορεί να μεταδοθεί κατά την σεξουαλική πράξη μεταξύ γυναικών κι εκείνες οι γυναίκες που έχουν επαφές μόνο με άλλες γυναίκες θα πρέπει να εξετάζονται.

   Το Παπ τεστ είναι αναγκαίο να πραγματοποιείται και στις γυναίκες που έχουν εμβολιαστεί έναντι του HPV και αυτό διότι το εμβόλιο δεν καλύπτει όλους τους τύπους του ιού και δεν προστατεύει πλήρως το άτομο που έχει μολυνθεί από αυτόν πριν τον εμβολιασμό.

   Τέλος επειδή δεν οφείλονται όλοι οι καρκίνοι του τραχήλου της μήτρας στις HPV ιώσεις ακόμη και οι γυναίκες που δεν είναι μολυσμένες απ΄ αυτόν θα πρέπει να ελέγχονται προληπτικά έπειτα από την ηλικία των 20 ετών.

   Για τις γυναίκες που έχουν υποβληθεί σε ολική υστερεκτομή (έχει αφαιρεθεί και ο τράχηλος) το Παπ τεστ έχει μικρή χρησιμότητα.

Συχνότητα Ελέγχων

   Από την πλειοψηφία των γυναικολόγων αλλά και από το Ελληνικό Σύστημα Υγείας προτείνεται η επανάληψη του Παπ τεστ κάθε έτος, όσο τα αποτελέσματα είναι φυσιολογικά. Μετά την ηλικία των 50 ετών, εφόσον η γυναίκα έχει μόνιμο σεξουαλικό σύντροφο και φυσιολογικά κατά το παρελθόν Παπ τεστ, μπορεί να ελέγχεται ανά διετία.

   Σε περιπτώσεις όπου το αποτέλεσμα του Παπ τεστ είναι μη φυσιολογικό, όπως επίσης και σε γυναίκες με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα (χημειοθεραπεία, ανοσοκατασταλτικά) και επιβεβαιωμένη HPV μόλυνση ο έλεγχος ενδέχεται να χρειαστεί να επαναλαμβάνεται κάθε τέσσερις έως έξι μήνες.

   Αναφορές που έχουν δει το φως της δημοσιότητας για επανάληψη του Παπ τεστ κάθε τρία ή περισσότερα έτη αποτελούν κατευθυντήριες γραμμές εθνικών συστημάτων υγείας άλλων χωρών βασιζόμενες κυρίως σε οικονομικούς σχεδιασμούς (κόστος / αποτελεσματικότητα) και όχι απαραίτητα αποδοτικότητας (περιορισμό νοσηρότητας και θνητότητας) του προληπτικού αυτού μέτρου.

Οριστική Παύση των Ελέγχων

   Το Παπ τεστ δεν είναι απαραίτητο να συνεχίζεται πέραν της ηλικίας των 70 ετών σε γυναίκες των οποίων οι προηγούμενες εξετάσεις ήταν αρνητικές, εκτός βέβαια εάν υπάρχει πρόσφατη μη φυσιολογική εξέταση ή νόσος που να δικαιολογεί τις επαναλήψεις του.

Καταλληλότερος Χρόνος για την διενέργεια του Παπ τεστ

   Το Παπ τεστ μπορεί να ληφθεί οποιαδήποτε ημέρα του κύκλου, μετά το τέλος της εμμήνου ρύσεως ή οποτεδήποτε σε εμμηνοπαυσιακές γυναίκες.

   Άριστο είναι να προγραμματίζεται την πρώτη εβδομάδα, μετά το πέρας της περιόδου και ιδανικά περί το μέσον του κύκλου. Πέραν τούτων πρέπει να διενεργείται 48 ώρες μετά από σεξουαλική επαφή, κολπική πλύση ή χρήση ταμπόν και μια εβδομάδα μετά τη ολοκλήρωση θεραπείας με αντιβιοτικά ή ενδοκολπικής θεραπείας.

   Τέλος κατά την εγκυμοσύνη ασφαλές είναι και θα πρέπει να γίνεται ένα τεστ Παπανικολάου κατά τις πρώτες 24 εβδομάδες, αλλά και 12 εβδομάδες μετά από τον τοκετό.

Τεχνική Λήψης

   Σημαντική για την όσο το δυνατό ¨ανώδυνη¨ ολοκλήρωση της ολιγόλεπτης εξέτασης είναι η συνεργασία της γυναίκας η οποία θα πρέπει να παραμένει χαλαρή και ήρεμη. Οι περισσότερες γυναίκες αισθάνονται ήπια δυσφορία, ελαφρά πίεση ή/και ¨πόνο περιόδου¨ κατά τη διάρκεια της δειγματοληψίας.

   Η εξέταση διενεργείται με την γυναίκα ξαπλωμένη σε γυναικολογική εξεταστική κλίνη. Ο γυναικολόγος εισάγει αργά μια συσκευή (κολποδιαστολέας) στον κόλπο η οποία χρησιμεύει για να τον διατηρεί ανοιχτό ώστε να παρέχεται πρόσβαση στον τράχηλο. Στη συνέχεια ο γιατρός λαμβάνει δείγμα κυττάρων, με τη βοήθεια ξύλινης σπάτουλας και μικρής βούρτσας, από τον κόλπο, την επιφάνεια και τον αυλό του τραχήλου.

   Τα δείγματα που συλλέγονται επιχρίονται σε γυάλινα πλακίδια και αφού ψεκαστούν με μονιμοποιητικό υλικό (για μακρά διατήρηση) αποστέλλονται στο κυτταρολογικό εργαστήριο. Το αποτέλεσμα είναι διαθέσιμο εντός μίας περίπου εβδομάδος.

Πώς Ερμηνεύονται τα Αποτελέσματα της εξέτασης

Δύο είναι τα πιθανά αποτελέσματα του Παπ τεστ: το Φυσιολογικό και το Μη Φυσιολογικό.

Φυσιολογικό (αρνητικό) αποτέλεσμα

   Σημαίνει ότι δεν ανευρέθηκαν παθολογικά κύτταρα στο δείγμα.

Μη φυσιολογικό (παθολογικό) αποτέλεσμα

   Σημαίνει ότι εντοπίστηκαν παθολογικά κύτταρα, είτε τραχηλικά ή κολπικά, ή/και σπανιότερα του ενδοτραχήλου/ενδομητρίου. Ένα τέτοιο αποτέλεσμα δεν δηλώνει απαραίτητα ότι υπάρχουν εστίες επικίνδυνων αλλοιώσεων (δυσπλασίων) αφού και άλλα αίτια (βακτήρια, μύκητες, ορμονικές μεταβολές όπως κατά τη χρήση  αντισυλληπτικών ή την εμμηνόπαυση, τραυματισμοί του τραχήλου ή του κόλπου) ενδέχεται να προκαλέσουν αλλαγές στη μορφολογία των κυττάρων. Το ακριβές ιστορικό, η ενδελεχής κλινική εξέταση καθώς και περεταίρω εξειδικευμένες εργαστηριακές εξετάσεις μπορούν να αποκαλύψουν ή αποκλείουν τέτοια αίτια.

   Στην περίπτωση όπου υπάρχει υποψία για προκαρκινικές αλλοιώσεις θα συσταθούν, ανάλογα και με το βαθμό/βαρύτητα της βλάβης, είτε η επανάληψη του Παπ τεστ σε σύντομο χρόνο ή άλλες κατάλληλες εξετάσεις όπως η DNA ανίχνευση και ταυτοποίηση του HPV ιού ή η κολποσκόπηση. Με την τελευταία, ο γυναικολόγος ελέγχει υπό μεγέθυνση τα τοιχώματα του κόλπου και την επιφάνεια του τραχήλου υποβοηθούμενος από ουσίες που επιχρίονται επ΄ αυτών και αναδεικνύουν τις αλλοιώσεις. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο γιατρός μπορεί επίσης να κρίνει ότι πρέπει να πάρει δείγματα ιστού από την ύποπτη περιοχή, για μια εξέταση που ονομάζεται βιοψία.

Κυτταρολογία Υγρής Φάσης   (ThinPrep)

Με τον όρο αυτό χαρακτηρίζεται το νεότερο, εναλλακτικό του συμβατικού, ποιο εξελιγμένο, Παπ τεστ.

   Η τεχνική συλλογής των κυττάρων παραμένει ίδια. Η διάφορα έγκειται στον τρόπο διαχείρισης και επεξεργασίας του λαμβανόμενου δείγματος.

   Αναλυτικότερα με την κλασική μέθοδο μέρος του δείγματος που συλλέγεται παραμένει στη συσκευή λήψης (ξύλινη σπάτουλα, βούρτσα) και μόνο ένα κλάσμα του υλικού επιστρώνεται σε κάθε γυάλινο πλακίδιο που εξετάζει τελικά ο κυτταρολόγος. Επιπλέον το δείγμα επιστρώνεται στο γυάλινο πλακίδιο σε μια παχιά στοιβάδα (με συνέπεια τα κύτταρα να αλληλεπικαλύπτονται) ενώ παράλληλα περιέχει και προσμείξεις από αίμα και βλέννη.

   Αντίθετα με τη νεότερη μέθοδο το σύνολο του λαμβανόμενου, από τον κόλπο και τράχηλο, υλικού μεταφέρεται στο κυτταρολογικό εργαστήριο μέσα σε ένα φιαλίδιο με μονιμοποιητικό υγρό (συλλογή όλων των κυττάρων χωρίς απώλειες) όπου επεξεργάζεται σε ειδικό μηχάνημα, το οποίο πραγματοποιεί διαχωρισμό των κυττάρων από το αίμα και τη βλέννη (καθαρότερο δείγμα) και αυτόματη επίστρωση αυτών σε λεπτή στιβάδα (ώστε να είναι ευδιάκριτα) στα γυάλινα πλακίδια. Έτσι ο κυτταρολόγος, που εξετάζει τελικά στο μικροσκόπιο τα πλακίδια, έχει ευκρινέστερη εικόνα, χωρίς απώλεια υλικού. Αποτέλεσμα των ανωτέρω είναι η διαγνωστική ακρίβεια με τη νεότερη μέθοδο να αυξάνεται κατά 25% σε σύγκριση με το συμβατικό Παπ τεστ. Το κόστος βέβαια είναι μεγαλύτερο (σχεδόν τριπλάσιο) από τον συμβατικό έλεγχο.

   Επιπρόσθετα με την τεχνική αυτή, εάν παραστεί ανάγκη, με το ίδιο δείγμα χωρίς να υποβληθεί η γυναίκα σε νέα λήψη, παρέχεται η δυνατότητα ανίχνευσης και ταυτοποίησης του HPV ιού, αλλά και η δυνατότητα αναζήτησης και άλλων λοιμογόνων παραγόντων (π.χ. χλαμύδια, μυκόπλασμα, ουρεόπλασμα, HSV).

Sending
User Review
5 (26 votes)

 

Ουρολοίμωξη στην Εγκυμοσύνη

  Επισκεφθείτε το ανανεωμένο μου site

Το ουροποιητικό σύστημα που αποτελείται από την ουρήθρα, την ουροδόχο κύστη, τους ουρητήρες και τους νεφρούς έχει ως αποστολή την παράγωγη των ούρων τα οποία υπό φυσιολογικές συνθήκες είναι στείρα (δεν περιέχουν μικρόβια).

Τι είναι η ουρολοίμωξη, γατί εμφανίζεται συχνά στην εγκυμοσύνη

Ουρολοίμωξη στην εγκυμοσύνη είναι η φλεγμονή, η αντίδραση δηλαδή ενός ή περισσοτέρων οργάνων του ουροποιητικού συστήματος έναντι μικροβίων που εισβάλουν σε αυτό δια της ουρήθρας.

   Η ουρολοίμωξη, η οποία στατιστικά προσβάλει συχνότερα στις γυναίκες, είναι ποιο εύκολο να παρουσιαστεί στην εγκυμοσύνη επειδή κατά την διάρκεια αυτής:

1. Συμβαίνουν μεταβολές στη ανατομία και τη φυσιολο­γία του ουροποιητικού συστήματος που ευνοούν την εμφάνισή της όπως:

  • η διογκωμένη μήτρα μετατοπίζει, από την αρχή ήδη της εγκυμοσύνης, την ουροδόχο κύστη από την φυσιολογική ανατομική της θέση ενώ αργότερα, μετά το πρώτο τρίμηνο, η μήτρα πιέζει επίσης και τους ουρητήρες,
  • οι ορμόνες του πλακούντα (προγεστερόνη) έχουν χαλαρωτική δρά­ση και καταστέλλουν την δραστηριότητα των ουρητήρων και της κύστης με συνέπεια τη μείωση της προώθησης των ούρων τα οποία ¨λιμνάζουν¨.

Ο συνδυασμός των ανωτέρω οδηγεί σε στάση των ούρων στα διάφορα όργανα του ουροποιητικού δημιουργώντας ένα περιβάλλον που ευνοεί τον πολλαπλασιασμό των μικροβίων εφόσον εισέλθουν στο ουροποιητικό σύστημα.  

2.  Τα μικρόβια στα ούρα των εγκύων τείνουν να έχουν ποιο ταχεία ανάπτυξη πιθανών λόγο της υψηλότερης περιεκτι­κότητας των ούρων σε γλυκόζη και του ευνοϊκότερου, για τα μικρόβια, ΡΗ αυτών, και τέλος

3. Κατά την κύηση εξασθενεί εν γένει η άμυνα του οργανισμού.

Προδιαθεσικοί παράγοντες για εμφάνιση ουρολοίμωξης στην εγκυμοσύνη είναι:

  • Οι χρόνιες παθήσεις της εγκύου όπως: Tου ουροποιητικού (π.χ. ανατομικές ανωμαλίες, νεφρολιθίαση κ.α.), Αυτοάνοσα νοσήματα, Δρεπανοκυτταρική αναιμία, Υπέρταση ή/και Σακχαρώδης Διαβήτης πριν ή/και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης,
  • Το ιστορικό ουρολοιμώξεων πριν από την εγκυμοσύνη,
  • Το ιστορικό ουρολοίμωξης σε προηγούμενη εγκυμοσύνη,
  • Η πολυτοκία (πολλαπλές εγκυμοσύνες),
  • Η υπέρμετρη σεξουαλική δραστηριότητα κατά την κύηση.

Παθογόνα μικρόβια

  • Ο πλέον συνηθισμένος μικροοργανισμός είναι το κολοβακτηρίδιο (escherichia coli)
  • Σπανιότερα ευθύνονται άλλα μικρόβια όπως στρεπτόκοκκοι, σταφυλόκοκκοι, εντερόκοκκοι, klebsiella, proteus.

Μορφές / Είδη ουρολοίμωξης

Ανάλογα με τα όργανα του ουροποιητικού που προσβάλλονται, το μικροβιακό φορτίο και τα συνοδά συμπτώματα διακρίνονται οι εξής μορφές ουρολοίμωξης:

  • ΑΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗ ΜΙΚΡΟΒΙΟΥΡΙΑ Συνήθως απαντάται κατά το 1°τρίμηνο ιδιαίτερα σε πολυτόκες. Είναι η παρουσία (λίγων ή και αρκετών) βακτηριδίων σε καλλιέργεια ούρων σε έγκυο χωρίς συμπτώματα.
  • ΟΞΕΙΑ ΚΥΣΤΙΤΙΔΑ Συχνότερη κατά το 2οτρίμηνο. Είναι η παρουσία βακτηριδίων σε καλλιέργεια ούρων της εγκύου που συνοδεύεται από συμπ­τώματα όπως ¨βάρος¨ ή πόνος χαμηλά στην κοιλιά, επιτακτική ανάγκη για ούρηση, συχνοουρία, ενοχλήματα κατά την ούρηση (πόνος, τσούξιμο), δυσοσμία των ούρων, αίμα στα ούρα ή θολερότητα αυτών και σπάνια δεκατική πυρετική κίνηση.
  • ΟΞΕΙΑ ΠΥΕΛΟΝΕΦΡΙΤΙΔΑ Είναι η επέκταση της λοίμωξης στους νεφρούς (συνηθέστερα στο δεξί). Εμφανίζεται συχνότερα κατά το τέλος του 2ου, στο 3ο τρίμηνο και την 1η εβδομάδα της λοχείας. Κι εδώ παρατηρείται παρουσία βακτηριδίων στην καλλιέργεια ούρων η οποία συνοδεύεται από συμπτώματα όμοια με αυτά της κυστίτιδας με επιπρόσθετα συμπτώματα τον πόνο στη μέση ή/και την κοιλιά, τον υψηλό με ρίγη πυ­ρετό, τη γενικευμένη κακουχία και σπανιότερα τη ναυ­τία με εμέτους.

Επιπτώσεις της ουρολοίμωξης στην έγκυο, στην έκβαση της εγκυμοσύνης και στο μωρό

Η ασυμπτωματική μικροβιουρία δεν γίνεται αντιληπτή από την έγκυο και δεν επηρεάζει την πορεία της εγκυμοσύνης. Εάν όμως παραμείνει αθεράπευτη και εξελιχθεί σε κυστίτιδα, πέραν των ενοχλητικών συμπτωμάτων που προκαλεί στην έγκυο σπάνια μεν επηρεάζει την έκβαση της εγκυμοσύνης ωστόσο, σύμφωνα με νεότατες μελέτες, ενδέχεται να έχει μακροπρόθεσμο αντίκτυπο στην ψυχική υγεία του παιδιού προκαλώντας του διαταραχές όπως ο αυτισμός και η κατάθλιψη. Εάν δε η λοίμωξη επεκταθεί και στους νεφρούς (πυελονέφρίτιδα) τότε τόσο οι επιπλοκές στην εγκυμοσύνη (πρόωρη ρήξη υμένων, πρόωρος τοκετός) όσο και οι κίνδυνοι για τη ίδια τη ζωή της εγκύου (εκδήλωση υπέρτασης ή/και προεκλαμψίας, επικίνδυνης αναιμίας, αναπνευστικής δυσχέρειας, σηψαιμίας) είναι σοβαρότατοι.

Διάγνωση της ουρολοίμωξης

Τα συμπτώματα της εγκύου και η κλινική εξέταση θέτουν την υποψία της νόσου όμως η διάγνωση (επιβεβαίωση της μόλυνσης) γίνεται εργαστηριακά με τη ¨γενική¨ εξέταση των ούρων, η οποία καταδεικνύει την παρουσία δεικτών φλεγμονής στο ουροποιητικό και τις καλλιέργειες των ούρων, που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη μικροβίων σε αυτά, και αποκαλύπτουν το είδος τους. Σε περιπτώσεις εμμονής, παρά τη θεραπεία, των συμπτωμάτων πέραν των ανωτέρω στη διάγνωση της νόσου μας βοηθούν μεγαλύτερης ευαισθησίας, ακρίβειας και ειδικότητας εξετάσεις όπως το υπερηχογράφημα νεφρών, η απλή ΝΟΚ, η ενδοφλέβια πυελογραφία και η αξονική τομογραφία.

Αντιμετώπιση της ουρολοίμωξης στην εγκυμοσύνη

Εξ΄ αιτίας των σοβαρών επιπλοκών που ενδέχεται να προκαλέσει η ουρολοίμωξη στην εγκυμοσύνη η παρουσία οποιουδήποτε τύπου / μορφής λοίμωξης είναι επιβεβλημένο να θεραπεύεται.

Η αντιμετώπιση της ουρολοίμωξης είναι κατά βάση φαρμακευτική με χορήγηση κατάλληλων, ασφαλών για το έμβρυο, αντιβιοτικών.
Στις άπλες περιπτώσεις (ΑΣΥΜΠΤΩΜΑΤΙΚΗ ΜΙΚΡΟΒΙΟΥΡΙΑ, ΚΥΣΤΙΤΙΔΑ) συνήθως αρκεί η ολιγοήμερη από του στόματος αγωγή σε συνδυασμό με αυξημένη πρόσληψη υγρών από την έγκυο. Η σοβαρότερη μορφή της νόσου (πυελονεφρίτιδα) αντιμετωπίζεται είτε εξωνοσοκομειακά, με από του στόματος αγωγή, εφόσον οι εκδηλώσεις της νόσου είναι ήπιες, η έγκυος είναι αιμοδυναμικά σταθερή και δεν παρουσιάζει κανένα σύμπτωμα για πρόωρο τοκετό ή, σε αντίθετη περίπτωση, ενδονοσοκομειακά με ενδοφλέβια χορήγηση υγρών και αντιβιοτικών. Σε σπάνιες περιπτώσεις (νεφρολιθίαση, απόστημα νεφρού, συμπίεση ουρητήρων από τη μήτρα) παράλληλα με την φαρμακευτική θεραπεία και επεμβατικές μέθοδοι είναι πιθανό να απαιτηθούν.

Προληπτικά μέτρα

Α) Τα προληπτικά μέτρα από την πλευρά της εγκύου είναι:

  • Η επαρκής πρόσληψη υγρών (1,5 – 2 λίτρα ημερησίως) καθ΄ όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Ειδικότερα η κατανάλωση χυμού από κράμπερι φαίνεται να βοηθά στην πρόληψη της νόσου.
  • Η τακτική καθημερινή κένωση της ουροδόχου κύστης.
  • Η χρήση βαμβακερών εσωρούχων.
  • Ο σωστός καθαρισμός (από τον κόλπο προς τον πρωκτό) μετά την ούρηση ή την αφόδευση.
  • Η επιμελής υγιεινή της ευαίσθητης περιοχής.

Β) Οι προληπτικές ενέργειες από την πλευρά του θεράποντος γυναικολόγου είναι:

  • Ο τακτικός έλεγχος των εγκύων με ¨γενική¨ εξέταση ούρων σε κάθε επίσκεψη και σποραδικά με καλλιέργειες ούρων.
  • Η χορήγηση κατάλληλης προφυλακτικής θεραπείας, καθ’ όλη τη διάρκεια της κύησης, σε έγκυες με υποτροπιάζουσες κυστίτιδες και σε εκείνες που παρουσίασαν πυελονεφρίτιδα.

Sending
User Review
5 (27 votes)